Trump kiest voor somberste scenario

Trump kiest voor somberste scenario
Trump Tower (foto: Wikimedia Commons)
Facebooktwittergoogle_plusmail

Donald Trump, de volgende president van de Verenigde Staten, brengt wat we vreesden. Hij windt er geen doekjes om, de ploeg die aantreedt zal in bijna alle opzichten de klok achteruitdraaien. Met enkele grote bazen van het roofdierkapitalisme aan het roer, is de agenda vastgelegd: leve de fossiele brandstoffen, weg met minimumloon en vakbondsrechten, in het Hooggerechtshof rechters die vrouwen- en homorechten beknotten, Black lives do not matter, jacht op migranten, geen hinderpalen voor de speculanten van Wall Street en omgeving. Vrijheid voor de vampieren.

De ene benoeming na de andere bevestigt de vrees dat het erg wordt. Trump had tijdens zijn campagne zoveel tegenstrijdige dingen gezegd, dat het nog vele kanten uitkon, bij voorbeeld over hogere minimumlonen en hogere belastingen voor de zeer hoge inkomsten. Hij hing de kwezel niet uit, over de stemmen in de Bible Belt was hij toch zeker. Maar eens gekozen heeft Trump in ijltempo duidelijk gemaakt dat hij het niet meende met zijn aanvallen op Wall Street en met name ook op Goldman Sachs, dat was allemaal om te lachen.

Fastfood

De (vele) arbeiders die van Trump verwachtten dat hij het werk in het land zou houden en voor een  degelijk inkomen zou zorgen, krijgen een slag in het gezicht: een topuitbuiter wordt minister van Arbeid. Andy Puzder is nu nog de grote baas van CKE Restaurants met onder meer de bekende fastfoodketen Hardee’s. In deze sector voeren arbeiders al jaren een actie “Fight for $ 15” om een minimumloon van 15 dollar per uur te bekomen – voor sommigen een  verdubbeling van hun huidig reëel loon.

Puzder is, zoals zijn collega’s uit deze sector, hard gekant tegen minimumlonen, “want dat zou tot veel sluitingen leiden en tot snellere vervanging van de arbeiders door automaten”. Maar zelfs nu, met de zeer lage lonen, is Puzder voor een snelle automatisering. Automaten sluiten zich niet aan bij een vakbond, ook al is nu slechts een kleine minderheid van de arbeiders gesyndiceerd. Waar ze dat wel zijn, zoals in New York en Seattle, boekten ze wel succes met hun actie $ 15. Toch hebben ook arbeiders uit de fastfood voor Trump gestemd. Trumpgezinde media vielen de door Michelle Obama gesteunde campagne aan om meer te bewegen en gezonder te eten, want dat was een aanval op de fastfood en de tewerkstelling.

Hooggerechtshof

Met Jeff Sessions als ‘attorney general’ komt Justitie in handen van een man die 30 jaar geleden wegens racistische uitlatingen door de Senaat was afgewezen als rechter in Alabama. Sessions maakte toch een politieke carrière, vooral als bestrijder van burgerrechten voor zwarten, vrouwen, homo’s. Het martelen van verdachten in terreurzaken vindt hij ok.

Sessions zal kunnen rekenen op een meegaander Hooggerechtshof. Deze hoogste machtige juridische instantie wacht op een negende rechter – nu zijn er acht van wie vier doorgaan als progressief, vier als conservatief. Obama’s kandidaat voor de negende plaats werd in het Congres door de Republikeinen geblokkeerd. Trump zal de komende vier jaar minstens één en  waarschijnlijk meer rechters kunnen benoemen, wat wel telkens door de Senaat moet worden goedgekeurd. Met de recente benoemingen van Trump voor ogen, kan men zich aan het ergste verwachten: een Hooggerechtshof dat diverse rechten terugschroeft. Het ziet er niet goed uit voor het recht op abortus, voor homorechten, voor de beweging ‘Black lives matter’.

Kranen open

Voor de Sioux die zich in Standing Rock, North Dakota, verzetten tegen de aanleg van een pijplijn door hun gebieden, ziet het er eveneens slecht uit. De regering van Trump heeft als motto: alle kranen open, ze zit vol met hoge vertegenwoordigers van de energiereuzen.

De wolf in het schapenhok, luidden zelfs conservatieve commentaren op de benoeming van Scott Pruitt aan  het hoofd van het Environmental Protection Agency (EPA) dat hij de voorbije jaren onophoudelijk bestookte. Pruitt moet waken over het milieu? Hij was de initiatiefnemer van talrijke aanklachten tegen het EPA en is een grote vijand van Obama’s ‘Clean Power Plan’  dat nog altijd niet rond is en dus wel snel zal geaborteerd worden. Pruitt heeft zeer nauwe banden met energiereuzen, hij wordt de gewapende arm van de oliemaatschappijen genoemd.  Continental Resources dat olie boort in Oklahoma, de staat van Pruitt, is altijd zeer gul geweest bij de kiescampagnes van Pruitt in die staat.

Het ziet er dus somber uit voor de COP21, het klimaatakkoord van Parijs van een jaar geleden.  Want er is niet alleen Pruitt, er is natuurlijk ook de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillserson die recht van de directiezetel van Exxon naar het ministerie stapt en die niets zal doen om die COP21 te redden. (zie ook Klimaat loopt risico in stembus)

Fossiel

Op het departement Energie zelf komt Rick Perry, de vroegere gouverneur van oliestaat Texas. Die pleitte er in 2012 nog voor dat ministerie af te schaffen, de oliereuzen hebben liever geen overheidsbemoeienis. Perry is een grote voorstander van fossiele brandstoffen en trekt al dat alarm over klimaatwijziging in twijfel. Texas investeerde niettemin onder Perry (2000-2015) zwaar in hernieuwbare energie. Het ministerie van Energie reageerde deze week woedend op een verzoek van Trumps overgangsploeg om een lijst te krijgen van alle medewerkers die zich bezighouden met klimaatwijziging. Men vreest dat dit moet dienen om een zwarte lijst op te maken.

De oliereuzen kunnen zich dus in de handen wrijven. Met Tillerson beheersen ze rechtstreeks de VS-diplomatie. De nieuwe minister heeft in zijn lange Exxon-carrière een buitenlands netwerk opgebouwd rond energiebelangen waarvan hij nu gebruik kan maken.

De andere benoemingen (zie ook Wall street in de wolken met Trump en En daar is Goldman Sachs weergaan allemaal in dezelfde richting: het slechtst mogelijke scenario wordt werkelijkheid. Veel ministeries krijgen hun vijanden aan het hoofd. Zoals Ben Carson die minister van Huisvesting wordt terwijl hij al altijd de plannen van dat ministerie heeft bestreden.

Op Binnenlandse Zaken komt gewezen generaal John Kelly, een grote tegenstander van de sluiting van Guantanamo en voorstander van folteringen voor verdachten van terreur. Michael Flynn, Trumps veiligheidsadviseur, is bezeten door het islamgevaar; volgens hem zijn alle moslims potentiële terroristen. Talrijke topfiguren van de Nationale Veiligheidsdienst hebben er bij Trump op aangedrongen Flynn’s benoeming in te trekken. Flynn wil tegemoetkomen aan de Turkse president Erdogan om diens grote vijand, Gülen uit te leveren. Flynn heeft een eigen bedrijf waarvan een van de grootste klanten, een Turkse zakenman, een goede vriend is van Erdogan.

Moskou’s hand

Enkele van Trumps benoemingen dreigen op veel weerstand te stuiten in het Congres onder meer omdat ze te Poetin-gezind zijn. Dat geldt zeker voor Tillerson en Flynn die beide banden hebben met Moskou. Tillerson was een tegenstander van economische sancties tegen Rusland. Door die sancties kon Exxon zijn projecten in het Russisch Noordpoolgebied niet starten. In 2013 verleende de Russische president Vladimir Poetin hem de Orde van de Vriendschap, de hoogste onderscheiding voor een niet-militair.

Flynn hield (betaalde) toespraken in Moskou en was op het verjaardagsfeest van RT (Russia Today), de tv-zender die ze bij ons afschilderen als een propagandazender (als een regelmatige kijker ervan: die beschuldiging is propaganda. Dit is een professionele nieuwszender die niet meer propaganda is dan VRT bijv.). Flynn zegt ook dat hij Washington waarschuwde tegen pogingen om de Syrische president Assad ten val te brengen. De visie in de Trump-ploeg is nu dat IS de eerste plaats op de lijst van vijanden bekleedt, terwijl het onder Obama slechts op de vierde plaats staat (na Rusland, China en Noord-Korea).

Tegenstanders – ook Republikeinen – van de komende toenadering tot Moskou beroepen zich nu op een rapport van de CIA  over Moskou’s bemoeienissen in de VS-verkiezingen. Nu, het was ook de CIA die in 2002 rapporten produceerde over de massavernietigingswapens van de Iraakse president Saddam Hoessein. En Washington mag vele mea culpa’s slaan voor recente bemoeienissen in verkiezingen of nasleep ervan (Georgië, Oekraïne…).

Freddy De Pauw was van 1972 tot 2002 redacteur buitenland bij De Standaard. Hij volgde jarenlang Centraal- en Oost-Europa, een groot deel van Azië (o.m. China) en Italië. Hij publiceerde o.m. bij het Davidsfonds ‘Volken zonder Vaderland’ over de ‘etnische kwesties’ in Centraal- en Oost-Europa; De firma maffia; Italië, moeder van alle smeer; Russische mafija; Handelaars in mensen; Maffia in België en Handelaars in nieuws over trens in de berichtgeving. Werkt sinds de start in 1999 mee aan Uitpers.