Wie stopt dit nog?

staking1- klein
Facebooktwittergoogle_plusmail

Zo klinkt het vandaag in het groot en breed op de voorpagina van de Morgen. De krant heeft het over wat er in België aan de hand is maar die vraag kan men zich ook stellen in Frankrijk). Ook daar wordt er immers gestaakt en betoogd. Al zal je daar vandaag bij het doorbladeren van De Morgen niets over lezen. Lezers van De Standaard vinden op pagina 21 een klein artikeltje met als toemaat een foto van ‘gemaskerde manifestanten’ (‘des casseurs’) die een winkelruit intrappen.

 

 

 

Het is vandaag de negende (9) dag op rij dat er in dit land gestaakt, betoogd en geblokkeerd wordt. Het zal trouwens niet de laatste dag zijn want de acties gaan minstens door tot aan het begin van het Europees Kampioenschap voetbal.

In de Franse pers is er veel aandacht voor de raffinaderijen die worden geblokkeerd. Hierdoor kunnen pompstations niet of slecht bevoorraad worden en automobilisten niet meer tanken. (Foto: politieagenten slachtoffer van blokkade raffinaderijen). Ook in het hol van Pluto waar ik woon raken de brandstofpompen leeg en moet je soms een uur of langer aanschuiven voor je kan tanken.

Alle televisiejournaals hebben als belangrijkste item (tot 5 minuten lang op A2) de lange wachtrijen bij de brandstofpompen. Verleden week blokkeerden vrachtwagens de wegen, vandaag is het best voor je de trein, de bus of de metro wil nemen even na te gaan of die ook niet stilstaat, is afgeschaft of, in het beste geval, vertraging heeft.

Niet iedereen staakt natuurlijk. Ook in Frankrijk zijn er net als in België naast de ‘onverantwoordelijke’ stakers,  ‘gegijzelde slachtoffers’. In de Franse media wacht de ‘echte Fransman’ altijd zijn beurt af aan de pomp. De ‘echte Fransman’ is nooit bediende, arbeider, werkloze, interimaris of student.

Al dat protest is natuurlijk niet naar de zin van de regering. Begrijpelijk. Maar ook niet van wat we maar gemeenzaam de ‘verantwoordelijke’ pers zullen benoemen. Weinig verrassend is dat de persmeningen unaniem zijn: de stakingen en blokkades zijn ‘onverantwoord’, ‘ontoelaatbaar’ en het is duidelijk dat ‘er eindelijk eens een eind aan moet komen’.

Je denkt dat, nadat je op alle televisie- en radiojournaals uitgebreid geïnformeerd werd over de tekorten aan brandstof,  ‘de chantage’ en ‘de gijzeling’, er wel wat over het waarom van de stakingen en de problemen die met de ‘Loi Travail’ verbonden zijn zal gecommuniceerd worden. Neen hoor, na een uitgebreid verslag over de ‘hinder’ die de  automobilisten en getroffen bedrijven ervaren gaan we even kijken naar hoe de stakingen en blokkades van de raffinaderijen georganiseerd worden (de opgeworpen barricades, de barbecues, brandende paletten en autobanden…). We krijgen ook het profiel van DE demonstranten die met hun vlaggen en vakbondsvestjes op de barricades staan.

Om de paniek echter niet uit de hand te laten lopen moeten we echter enigszins gerustgesteld worden. Dankzij de ‘strategische brandstofvoorraden’ die de regering heeft aangelegd kan Frankrijk zeker twee maanden verder. Dus die raffinaderijen die geblokkeerd worden zijn slechts een probleem als de tankwagens niet kunnen uitrijden. De regering echter is ‘verantwoordelijk’ en zorgt dat de bevoorrading niet stilvalt. We krijgen beelden te zien van een blokkade die door de CRS (oproerpolitie) met traangasgranaten en waterkanonnen wordt opgeheven waarna, oef, de tankwagens de depots kunnen verlaten om de automobilisten uit de nood te helpen.

Na bijna een kwartier dergelijke ‘essentiële’ informatie kan er (eindelijk) gepraat worden over de oorzaken van de staking. Vraag is evenwel hoe. Als je de pers mag geloven is de oorzaak niet de nieuwe arbeidswet die de regering er wil doorduwen, de oorzaak is de vakbond CGT.

Neem nu Nathalie Saint-Cricq, bazin van de afdeling politiek van France 2 (zie ook de commentaar van Arrêt sur Image, site van mediawatchers). Ze hekelt ‘een ongebreidelde radicalisering in alle richtingen door de CGT’ (het is niet alleen de vakbond CGT die staakt, ook de vakbonden SUD en FO doen mee maar je moet het natuurlijk ook niet nodeloos te ingewikkeld maken zal ze denken) ‘die een land verlammen ondanks een afkalvende basis en een beweging die naar adem hapt’. Geërgerd toont ze een pamflet van een lokale afdeling van de CGT: ‘Kijk naar deze affiche (sic), ze is van een verbazingwekkende helderheid. Het gaat over aftellen, je ziet er dynamietstaven, een slogan “we blokkeren alles”, kortweg, het is duidelijk dat er op de straat gerekend wordt en de totale confrontatie’. Als ze ‘de straat’ zegt bedoelt ze natuurlijk ‘les casseurs, les anarchistes’, de gewelddadige brokkenmakers.

staking2 - klein

Nathalie is echter nog niet uitgeraasd:.’Gokken op de sociale explosie betekent uiteindelijk de verantwoordelijkheid nemen wanneer er een ongeluk gebeurt, er een gewonde of een dode valt.’ Het is trouwens allemaal zuiver tijdsverlies want ‘de totale intrekking van de Loi Travail eisen is op alles of niets spelen, het heeft praktisch geen enkele kans dat het resultaat oplevert’..

Tot zover de ‘objectieve’ informatie van een openbare omroep. Een waarachtig goede inleiding voor het volgende item, een verklaring van eerste minister Valls die ‘de stuurloosheid van de CGT’ aanklaagt. Waarna Sarkozy ook nog even mag oproepen om ‘orde en wet in het land te herstellen’.

De ‘analyse’ van de openbare omroep is dezelfde op alle andere openbare en privézenders. Het lijkt er wel op dat de verschillende ‘experts’  in een vergadering vooraf afgesproken hebben over de commentaren die ze zouden maken.

De ‘expert van TF1 heeft het over ‘een race naar radicalisering van de CGT omdat ze sinds de laatste sociale verkiezingen aan invloed hebben verloren’.

’s Morgens klonk datzelfde refrein ook al op de radio.

Op RMC bijvoorbeeld zei ‘analist’ Eric Brunel (wiens luciditeit niet meer in vraag kan gesteld worden sinds hij in 2012 het boek ‘Pourquoi Sarkozy va gagner’ publiceerde): ‘Voor de CGT is het simpel: ik blokkeer dus ik besta; het moet dus blokkeren en het maakt niet uit wat (…) Ik ben tegen Hollande maar ik ben nog meer tegen deze absurde CGT dat vecht tegen een wet die niets zal veranderen in uw of mijn dagelijks leven’. Misschien niet voor hem maar vertel dat maar eens aan de stakers die (ook al) ‘gegijzeld’ worden door de CGT.

Dit zijn slechts een paar voorbeelden uit de visuele en auditieve pers maar  hetzelfde refrein vinden we terug in de geschreven regionale en nationale media. Ze veroordelen haast allemaal de belangrijkste vakbond in Frankrijk. Enkele voorbeelden (weliswaar in vrije vertaling zoals trouwens alle vertalingen in dit artikel).

Le Figaro (rechts conservatief): ‘die oude verroeste centrale die zich in een onverbiddelijke escalatie heeft gesmeten’.

Libération (centrumlinks, sociaal-democratisch links – hoewel links hier met een berg zout moet genomen worden): ‘De CGT heeft zich in een alles of niets gelanceerd dat een groot risico inhoudt op zelfdestructie’.

Les Echos (zakenkrant in de stijl van De Tijd): ‘De CGT voelt zich in gevaar en laat zijn klauwen zien (…) Het heeft de mogelijkheden niet meer om breed te mobiliseren en een echte oorlog te ontketenen en kiest dus voor de guerrilla’.

Gisteren verschenen er ook geen nationale kranten trouwens (behalve het communistische l’Humanité en de regionale kranten) door een actie van de CGT Centrale du Livre.

De krantenuitgevers hadden unaniem geweigerd om een artikel over de nieuwe arbeidswet van de algemene secretaris van de CGT te publiceren. Tenzij l’Humanité natuurlijk ‘dat de goede oude Sovjet gewoonten heeft behouden om oekazes op te volgen’. ‘Onze kranten worden gegijzeld’ volgens het ‘syndicaat’ van de uitgevers van de dagelijkse pers. Ook in Frankrijk wordt er tegenwoordig wat afgegijzeld.

Volgens de syndicaten waren er gisteren in Parijs 100.000 betogers op de been. Evenveel als tijdens de vorige manifestatie van 19 mei. De politie telde er 19.000…  Nu ja, dat zij er toch zo’n 6000 meer dan ze  een week eerder hadden geteld. Ook in Caen, Rennes, Nantes… werd betoogd. Volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken waren er alles samen 154.000 mensen op de been. Dat is meer dan op 19 mei.

Dat de puf uit de acties tegen de ‘Loi Travail’ zou zijn, zoals Nathalie Saint-Cricq en de rest van de ‘beschaafde’ pers beweert, leek gisteren dan ook meer een wens dan realiteit te zijn.

Voor ik het vergeet, in Frankrijk zit de economie misschien in slechte papieren maar daar lijken de aandeelhouders voorlopig niet veel hinder van te ondervinden. Volgens de zakenkrant La Tribune zijn de dividenden van het eerste kwartaal aan de aandeelhouders tussen 2010 en 2016 met 50% vermeerderd

Francis Jorissen woont in het midden van nergens ergens in Frankrijk, nieuwsgierig, schrijver en free-lance journalist, activist, would-be wereldreiziger en geïnteresseerd in Rusland, de landen die ooit behoorden tot wat men toen 'Het Oostblok' noemde en het Midden-Oosten