Overwinning van Likoed betekent einde van de diplomatie

Facebooktwittergoogle_plusmail

Netanyahu kant zich voor het eerst openlijk tegen een Palestijnse staat, maar belooft wel ongebreidelde kolonisatie van de hele Westbank en Oost-Jeruzalem.

Tot verrassing van velen versloeg Netanyahu gisteren de opiniepeilingen en behaalde hij een klinkende overwinning bij de Israëlische verkiezingen. Tot gisteren kon zijn belangrijkste uitdager, Isaac Herzog van Zionist Union, de schijn nog ophouden een “centrum-links” alternatief aan te bieden. De Israëlische kiezer besliste er echter anders over en koos voor “de sterke rechtse leider” die afgelopen zomer een bloedige unilaterale aanval op de Gazastrook uitvoerde.

De weken voordien leek er zich nochtans een spannende race af te spelen tussen enerzijds de rechtse onverbiddelijke hardliner Netanyahu en anderzijds de minder harde “centrum-linkse” Herzog. Waarbij de internationale gemeenschap – al dan niet heimelijk – hoopte op een overwinning van deze laatste om alsnog de gefaalde vredesonderhandelingen te redden. Was deze hoop terecht?

Netanyahu focuste vooral op de veiligheid van Israël en dan meer specifiek op het gevaar dat zou uitgaan van Iran en IS. Herzog’s Zionist Union profileerde zich vooral op het vlak van de economie, de gestegen woningprijzen en de gestegen levensduurte in Israël.

Maar de bezetting van 5 miljoen Palestijnen of de aanval op de Gazastrook afgelopen zomer waren geen thema’s tijdens deze verkiezingen. Dit lijkt opvallend, maar niet wanneer men naar de verkiezingsprogramma’s kijkt van de hoofdrolspelers.

Netanyahu’s Likoedpartij en zijn extreem-rechtse coalitiegenoten Joods Huis en Israël Ons Huis kwamen er immers openlijk voor uit dat een Palestijnse staat of een vredesakkoord hen niet interesseert en het internationale recht het minste van hun zorgen is. Het was dan ook onder hun leiding dat de illegale kolonies aan een recordtempo uitgebreid werden in de Bezette Palestijnse Gebieden en Oost-Jeruzalem.

Ook Herzog problematiseerde de bezetting nauwelijks en oordeelde dat Israël eerder een imagoprobleem heeft op te lossen. Net als de rechtse partijen ziet hij geen Palestijnse partner om mee te onderhandelen. Dit terwijl de beperkte Palestijnse Autoriteit onder meer door intensieve veiligheidscoördinatie met Israël de afgelopen jaren zowat alles heeft gedaan wat Israël en de internationale gemeenschap van haar verwacht.

Ook op het vlak van de kolonies pleitte hij voor een annexatie van het merendeel van de illegale kolonies, alsook verlangt hij dat de Palestijnen Israël erkennen als “joodse staat”.

We kunnen dan ook niet anders dan concluderen dat een “centrum-linkse” coalitie nooit een realistische optie geweest is. Zowel qua zetelaantal schieten de partijen links van Netanyahu tekort, alsook qua beleidskeuzes bieden ze weinig hoop voor de vele Palestijnen die onder Israëlisch militair bestuur vallen.

Netanyahu wou ten allen prijze een extreem-rechtse coalitie op de been brengen, hetgeen hij meermaals benadrukte tijdens zijn verkiezingscampagne. Dit bewees hij nog eens op de verkiezingsdag zelf, toen hij zijn mogelijke kiezers waarschuwde voor de hoge opkomst onder Palestijns-Israëlische kiezers (nakomelingen van de 123.000 Palestijnen die tijdens de oorlog van 1948-1949 niet verdreven waren uit dat deel van het historische Palestina). Een opmerkelijk racistische opmerking van een premier die waarschuwt dat een deel van zijn eigen (minderwaardige?) burgers gaan stemmen…

Gezien Netanyahu nu ook openlijk tegen de oprichting van een Palestijnse staat pleit, hoopt Palestina Solidariteit dat België en de Europese Unie concrete maatregelen nemen om Israël eindelijk het internationaal recht te laten naleven. De verdubbeling van het aantal kolonisten in de Westbank sinds de jaren ’90, alsook de strategische inplanting van kolonies heeft de 2-statenoplossing bijna onmogelijk gemaakt. Een zoveelste rondje zogenaamde vredesonderhandelingen lijkt ons zinloos, omdat er gewoon geen partner voor vrede is aan Israëlische zijde.

Het is dringend tijd voor sancties en een opschorting van het EU-Associatieakkoord met Israël. De kwestie-Oekraïne heeft aangetoond dat dit een valabele optie is voor de Europese Unie.

Kristof B.