De Syrische gifgasaanval – En Barbertje zal hangen

syrische gasaanval 1
Facebooktwittergoogle_plusmail

Dit dossier over de aanval met gifgas op 21 augustus in de omgeving van Damascus is het resultaat van lang en diepgaand onderzoek naar wat er juist gebeurde. Het is zeker niet het definitieve verslag hierover daar er, zoals steeds, veel vragen onbeantwoord blijven. Elke bijkomende informatie hierover is dan ook zeer welkom.

Aan de hand van de nu beschikbare gegevens kan men stellen dat deze aanval heel vermoedelijk het werk is geweest van de rebellen om zo een verdere en grote escalatie van de oorlog uit te lokken. Dit faalde compleet.

Verder onderzoek zou dit moeten bevestigen of ontkrachten. Wel dient er forensische onderzoek te gebeuren naar vooral de rol van de salafistische rebellengroep Liwa al Islam en de eventuele betrokkenheid hierbij van buitenlandse inlichtingendiensten, vooral dan die van Saoedi Arabië, Israël en de VS.

Met daarbij ook aandacht voor de rol van prins Bandar bin Sultan, het hoofd van de Saoedische veiligheidsdienst en verantwoordelijke voor het Saoedische beleid ten overstaande van Syrië. Via zijn echtgenote financierde hij ook trouwens een aantal leden van al Qaeda die op 11 september 2001 een 3000 Amerikanen vermoordden in het World Trade Center in NewYork.

Het is verder ook hoogdringend tijd dat men de media en bepaalde ngo’s eens doorlicht en sommigen desnoods wegens medeplichtigheid aan massamoord aanklaagt. Het is overduidelijk dat velen in de media bewust het publiek massaal bedriegen om op die wijze een zoveelste oorlog mogelijk te maken.

propaganda(foto: Een bord te zien bij de start van het museumbezoek van het Ieperse In Flanders Fieldmuseum gewijd aan WO I, de Groote Oorlog. Het is een bord dat bij de ingang van elke redactie zou moeten hangen en waarvoor alle redactieleden dagelijks bij het begin der dagtaak zouden moeten knielen)

 

Een memorabele dag

Een van de mooie aan de Nederlandse schrijver Multatuli (alias Eduard Douwes Dekker) toe te schrijven spreekwoorden is “Barbertje moet hangen”. Het is het verhaal van de edele mens die alhoewel onschuldig door de rechter toch schuldig wordt bevonden aan moord en dus dient opgehangen. “Ja, ja, we weten dat je onschuldig bent maar hangen zal je. Punt.”

Dit verhaal van een van de beroemdste schrijvers der Nederlandse taal is ook perfect van toepassing op de Syrische president Bashar al Assad en het verhaal van de gifgasaanval met sarin van 21 augustus in Ein Tarma/Zamalka vlakbij de hoofdstad Damascus. De aanval was nog maar pas achter de rug en sommigen wisten al dat Assad de schuldige was.

Na 15 maart 2011, de dag toen de Syrische Moslimbroederschap in afspraak met de internationale Islamistische Alliantie (1), de opstand tegen de Syrische regering in gang schoot, is die van 21 augustus 2013 tot heden de meest memorabele van deze oorlog. Toen, op 21 augustus werd een onbekend aantal mensen het slachtoffer van een aanval met sarin.

Hoeveel is ook nu nog steeds geheel onduidelijk. De VS heeft het over 1429 doden, Artsen Zonder grenzen over 355 terwijl het zogenaamde Syrische Observatorium voor de Mensenrechten, een mantelorganisatie van de Syrische Moslimbroederschap, spreekt van 322 doden waarvan 54 kinderen en 82 vrouwen.

De aanval betekende voor die oorlog vermoedelijk geen keerpunt als dusdanig maar zal vooral door de propaganda die onze media er rond maakten voor heel lang in het geheugen blijven hangen. Niet dat die media er zoals zal blijken enig serieus onderzoek naar deden. Buiten een simpel schuldig verklaren van de Syrische regering gebeurde er daar feitelijk niets van onderzoek de naam waardig.

(Foto: Enkele van de mogelijke slachtoffers van dit gifgasaanval. De beelden komen van Liwa al Islam. )

 

Waardeloos

De eerste verhalen over aanvallen met chemische wapens in Syrië dateren al van ongeveer een jaar voor 21 augustus. Dat aantal nam nog toe nadat de Amerikaanse president Barack Obama er vorig jaar plots een halszaak van maakte. Tot 21 augustus werden er hiervoor echter nooit serieuze bewijzen gevonden.

Het bekendste verhaal is wel dit van 19 maart 2013 in Khan al Assal (2) een plaats in de omgeving van de stad Aleppo waar 26 regeringssoldaten en burgers om het leven kwamen. Werd eerst gesproken van een aanval met chloorhoudende gassen dan wijzigde dat verhaal na enkele weken en had men het ook hier over het gebruik van sarin.

In overleg tussen Syrië en Rusland maakte Rusland hierover een naar verluidt 100 pagina’s dik rapport dat het overhandigde aan de VN. Het probleem is echter dat de buitenwereld dat rapport tot heden niet kon inkijken. Buiten wederzijdse beschuldigingen (de rebellen had het over een mis-en-scene van de regering) is er dan ook niets voorhanden voor het trekken van degelijke conclusies.

Hetzelfde in wezen met het verhaal van Le Monde en de Franse regering waar men eveneens stelde over laboresultaten te beschikken die in de richting van sarin wezen en hier dan het gebruik ervan door de Syrische regering. Ook dit verhaal wordt door experts echter als waardeloos gezien. (3)

Het nemen van de stalen gebeurde hier immers totaal onprofessioneel, hetzelfde voor de analyse van de stalen waarbij een ander labo de resultaten voor bevestiging steeds moeten overdoen. Bovendien is Le Monde als krant samen met een aantal van haar journalisten gewoon de spreekbuis van die rebellen. Ze is dus partijdig en dient daarom ook zo benaderd te worden. (4)

 

Eigenaardig toeval

En dan verschenen er die nacht van 21 augustus vrij snel na middernacht op het internet de eerste meldingen van die rebellen over die gifgasaanval. Plots, in het midden van de nacht overstelpte men de wereld met pakken videobeelden, foto’s en getuigenissen hierover. Die aanval was volgens de getuigenissen massaal, gebeurde op meerdere plaatsen en zorgde voor meer dan duizend doden.

syrische gasaanval 2(Foto: Een kaart van het betrokken gebied. Links onderaan in de middencirkel is Moadamiya met in zwart legerinstallaties. Rechts bovenaan is dan Ein Tarma/Zamalka.)

Een eigenaardig toeval natuurlijk daar amper twee dagen voordien, op 18 augustus, een VN-missie in Damascus was toegekomen die o.m. de beweringen over de aanval van Khan al Assal en die elders moest onderzoeken. Een uiteraard verdacht toeval.

Het bezoek was het resultaat van een diplomatiek getouwtrek tussen de VS en Rusland. Na de aanval in Khan al Assal had de Syrische regering immers aan de VN gevraagd om een onderzoek te doen naar deze gifgasaanval.

Maar de Islamistische Alliantie wou dit maar toestaan mits ook andere plaatsen met vermeende gifgasaanvallen mochten onderzocht worden (5). En dan brak er ook nog ruzie uit over de methodologie ervan. De Islamistische Alliantie wou immers ook de schuldige kunnen aanduiden. Met andere woorden: De Syrische president Bashar al Assad via de VN officieel aan de schandpaal nagelen.

 

Amerikaanse controle

Geweten is dat dergelijke VN-missies en instellingen onder controle staan van de VS. Zo maakte WikiLeaks bekend dat dat de huidige Japanse chef van het Internationaal Atoomagentschap Yukiya Amano voor zijn benoeming met de VS afspraken maakte over de politieke strategie bij die organisatie. Het is deze organisatie die het beleid rond Iran en haar nucleair programma vorm geeft.

Ook bij de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OVCW) in Den Haag speelt de VS baas. Zo orkestreerde de VS via haar VN-ambassadeur John Bolton op 21 april 2002 de afzetting van de Braziliaanse diplomaat José Mauricio Bustani als hoofd van de OVCW. (6)

De man liep in de weg voor de voor 2003 geplande oorlog van de VS tegen Irak waarbij het vermeende bezit door Irak van chemische wapens een sleutelrol speelde. De OVCW staat nu onder leiding van de Turk Ahmet Uzumcu die voorheen als diplomaat op post was in de Syrische stad Aleppo, Israël en de Navo. Een man die de VS dus meer kan vertrouwen.

De missie van de VN die in Syrië onderzoek deed stond trouwens onder leiding van de Duitse Angela Kane, Hoog Commissaris van de VN voor Ontwapening, en de Zweed Ake Sellström. Met de Canadees Scott Cairns en de Italiaan Dr. Maurizio Barbeschi als medeondertekenaars van het rapport. Een Rus of Chinees zal je hier wel niet tegenkomen, wel mensen uit landen van de Navo of ermee verbonden als Zweden.

syrische gasaanval 3(Foto: Bashar al Assad, het monster, de gangster en het kwaad in hoogsteigen persoon. Volgens John Kerry, Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken, een nieuwe Hitler. Enkele weken nadien zat hij hem wel te prijzen.)

Ake Selstrom is hoofd van het CBRNE in de Zweedse stad Umea. CBNRE staat voor Centrum voor Voortgezette Studies rond Chemische, Biologische, Radiologische wapens en Explosieven. Het is verbonden met de Universiteit van Umea die op haar beurt nauw samenwerkt met o.a. het Israëlische Instituut voor Technologie, Technion. (7)

Dat Rusland en Syrië weigerden dat die missie de schuldigen ging aanwijzen was dan ook logisch. In hun ogen kon men dat besluit dan ook gewoon laten schrijven door het Witte Huis in Washington. De VS zou dat trouwens logischerwijze ook weigeren moesten China en Rusland hier aan de touwtjes trekken. Bovendien is het aanwijzen van schuldigen niet altijd simpel. Zoals ook hier bleek.

 

Geen twijfel

De van oorsprong Franse ngo Artsen Zonder Grenzen was als eerste om te reageren op die aanval. (8) Ze levert in die rebellengebieden rond Damascus materiaal aan drie hospitalen en baseerde zich voor haar persbericht integraal op verklaringen komende van deze onder controle van die rebellen werkende medici en verpleegkundigen. Mensen die niet zelden ook aanhangers van die rebellen zijn.

Ngo’s zoals Artsen Zonder Grenzen en Amnesty International werken vooral met privédonors en zorgen er dan ook logischerwijze voor dat ze om publicitaire reden regelmatig in de media komen. Wat de ngo hier in wezen deed was echter gewoon het al op 21 augustus via de media verspreide verhaal van die rebellen over deze gifgasaanval herhalen.

Ze speelde dus voor luidspreker. Een aspect dat ze niet echt benadrukte maar dat ervoor zorgde dat de versie van die rebellen in de media meer geloofwaardigheid kreeg. Waarop Artsen Zonder Grenzen vier dagen later dan maar via een nieuw persbericht een verwittiging rondstuurde. Maar die geraakte – geen toeval – amper in de media.

Haar eerdere verklaring, stelde ze, kon geen toelating zijn om zo al conclusies over eventueel daderschap te trekken of, nog erger, om hierover een oorlog te starten. Maar voor de media was het al snel na 21 augustus duidelijk hoe de vork aan de steel zat.

syrische gasaanval 4(Foto: Als we HRW en C.J. Chivers, journalist van de New York Times, moeten geloven zou het Syrische leger een ganse serie gifgrasraketten hebben afgevuurd die deels vlakbij een van hun voornaamste kazernes neerkwamen.)

 

Bloedwraak

Assad was de schuldige voor de vele duizenden slachtoffers en de meer dan 1.400 doden. En dus moest men die ‘gangster’ zoals journalist David Gardner van de Financial Times Assad omschreef best doden of gevangen nemen.

De klassieke media gingen in overdrive en riepen luidkeels om bloedwraak. Eisten ze voorheen voor 21 augustus allen eenstemmig een VN-onderzoek naar die vermeende chemische aanvallen dan was dit allemaal nu plots niet meer nodig. Barbertje (Assad) zal hangen.

En als het rapport van die commissie dan bekend raakt zal men het zelfs niet eens lezen en alleen maar gebruiken om de reeds op 21 augustus gemaakte opinie te versterken. Wie de media leest en het rapport van die missie wat grondig bekijkt kan alleen maar die conclusie trekken.

Regime van Assad zet chemische wapens in” kopt het Belang Van Limburg reeds op 22 augustus. En als Artsen Zonder Grenzen dan haar persbericht uitgeeft is het hek helemaal van de dam. “Bomb Syria, even if it’s illegal” (Bombardeer Syrië, zelfs al is het illegaal) schrijft Ian Hurd in een opiniestuk in de New York Times op 27 augustus.

In Le Monde van diezelfde 27 augustus stelt Natalie Nougauyréde het zo: “L’ emploi d’armes chimiques à grande échelle par le régime syrien, le 21 août, dans un faubourg de Damas ne fait guère de doute” (Het gebruik op grote schaal van chemische wapens door het Syrische regime op de 21ste augustus in een voorstad van Damascus is aan geen twijfel meer onderhevig.)

syrische gasaanval 5(Foto: Ook GAL wist al onmiddellijk hoe de vork aan de steel zit in Syrië. Zou hij het land echter wel weten liggen? Kennis van het dossier is alleszins niet vereist.)

En als de leden van de missie op 26 augustus op weg naar Moadamiya door een sluipschutter worden beschoten dan is de conclusie snel gemaakt. “Terwijl VS wapens op Syrië richten, richt Syrië wapens op VN-missie” kopt De Tijd op 28 augustus 2013. Bij de Londense The Times kent de cartoonist al die dag zelf reeds de dader en toont een met een geweer gewapende Poetin.

 

Een moreel juiste keuze

Ook De Tijd trekt diezelfde 27ste augustus ten oorlog. Zo heeft Jan Van Essche het er over: “De dilemma’s bij een moreel juiste keuze”. Het misbruiken van de moraliteit en het (sic) helpen van die povere Syriërs staat hierbij steevast centraal. Een (zoveelste) oorlog om mensen te helpen dus.

In de Londense The Times haalt men er op 29 augustus zelfs Jonathan Romain, een belangrijke Britse rabbijn, bij die de Britten oproept om vlug ten oorlog te trekken. Waarbij hij het heeft over de … parabel van de goede Samaritaan. En op 3 september stelt die krant onder de hoofding ‘Solidariteit met de Syriërs” dat militair ingrijpen essentieel is.

Ook bij ons klinkt voluit de oorlogstrom. Zo kopt Het Laatste Nieuws op 3 en 6 september dat Assad al herhaaldelijk gifgas tegen de mensen gebruikte en nu ook dreigt met Antrax, een biologisch wapen.

Waarna editorialist Jan Segers ook nog eens zijn moreel beste kant laat zien en op 6 september in zijn editoriaal schrijft: “Zeventien dagen. Zo lang is het geleden dat Syrische troepen ruim duizend burgers hebben vergast.”

syrische gasaanval 6(Foto: Sidder en beef voor het monster van Damascus want Het Laatste Nieuws had ontdekt dat de man met antrax dreigde. Een ‘fijn’ staaltje van laster en eerroof.)

Ook onze cartoonisten doen hier hun uiterste best. Zo is er Plantu in Le Monde, de cartoonist van The Times en GAL (Gerard Alsteens) die in Knack van 28 augustus Assad voorstelt als een soort bus met daarin gifgas. Het doet onvermijdelijk denken aan de karikaturen in de pers toen in 1914 de Groote Oorlog ging uitbreken. Hoe zwarter men de vijand maakt, des te beter.

 

Woede over akkoord

En als het dan – na de opstand van de politici – vanaf eind augustus geleidelijk aan duidelijk wordt dat de VS toch geen kruisraketten en bommenwerpers gaan sturen en integendeel gaan praten en de Syrische chemische wapens willen ontmantelen heerst er bij de pers zelfs woede.

De druk op Moskou en Damascus behouden”, stelt Le Monde op 12 september in een editoriaal. “Het Westen mag zich niet laten misleiden door dit krankzinnig plan”, kopt The Times op 11 september.

En op 12 september stelt The Times het in een editoriaal aldus:

Mr. Obama, David Cameron and François Hollande have days, not weeks to regroup, learn the lessons of their recent blunders and act to prevent a geopolitical disaster.” (“Obama, David Cameron en François Hollande hebben maar dagen en geen weken meer om zich te herstellen en de lessen te leren van hun recente blunders om zo een geopolitieke ramp te vermijden.”)

syrische gasaanval 7(Foto: De cartoonist van de Londens krant The Times wist al op 26 augustus wie die sluipschutter was welke die dag op een konvooi van de VN had geschoten. Vladimir Poetin was voor die dag zelfs hoogstpersoonlijk naar Damascus gekomen. Een flinke jongen dus.)

Dat de vooringenomenheid en rauwe oorlogszucht bij onze klassieke media sterk is mag blijken uit het verhaal in De Morgen van 7 september “Wij zijn maar gasten in hun oorlog” waarin persfotograaf Sebastiano Tomada aan het woord komt: Ik denk niet dat een slag in het aangezicht (van Assad, RVP) iets zal veranderen. Dat een korte militaire actie iets zal teweegbrengen. Je moet hard toeslaan: alle militaire depots vernietigen, steun vanuit de lucht geven en grondtroepen inzetten.”

 

Incompetentie

Daarbij valt ook het soms schrijnend gebrek aan kennis van vele journalisten op. Zo stelt Corry Hancké in De Standaard van 4 september dat een bewijs voor het gebruik van sarin door het Syrische leger het feit is dat hun soldaten daar gasmaskers droegen. Dit terwijl het hier een zenuwgas betreft dat vlot door gewone kleding dringt.

Ook Jens Franssen, dé specialist van VRT-radio doet hier een flinke duit in het zakje. Zo schrijft hij in een column in De Tijd op 29 mei 2013: “Ook dat verhaal (over rebellen die raketten bezitten met daarin een chemische vloeibare lading, nvdr.) lijkt technisch moeilijk stand te houden. Met een vloeibare lading zou een raket immers niet of nauwelijks te richten zijn.”

Sarin wordt echter steeds in vloeibare vorm in granaten of raketten gedaan en dan afgeschoten. Ook Le Monde bij haar eerste verhaal over sarin toonde haar kennis. Jean-Pascal Zanders, lachend: “De krant had het over een zo grote aanval met sarin dat dokters een slachtoffer zelfs 15 inspuitingen met atropine moesten geven. Zeker is dat de man in dit geval nadien morsdood was.”

syrische gasaanval 8(Foto: Plantu en Cartooning for (sic) Peace doen in Le Monde flink mee aan de propagandaoorlog)

Inspuitingen met dit geneesmiddel tegen een vergiftiging met sarin gebeuren normaal met ampullen van 2 mg en vanaf 10 mg is atropine giftig. Maar het steekt niet nauw, zolang men naar de Syrische regering maar met modder gooit is alles OK. Incompetentie mag. Kritische zin is een ander verhaal.

 

Het ultieme bewijs

En als dan op 16 september eindelijk het rapport van de VN-missie (9) publiek bekend wordt gemaakt is de conclusie dan ook zeer snel gemaakt. Reeds diezelfde dag heeft C.J. Chivers, een gewezen soldaat die nu bij de New York Times het dossier volgt en regelmatig bij die rebellen te gast is, zijn conclusies al klaar.

Hij berekent het traject welke twee door die missie ginds ontdekte vermeende gifgasraketten zouden gevolgd hebben en komt bijna zoals men kon verwachten uit bij het hoofdkwartier van het Syrische leger in het noorden van Damascus. En kijk, gelijktijdig maakt ook Human Rights Watch een gelijkaardige berekening en komt wonderwel tot hetzelfde resultaat.

Beweringen die er natuurlijk overal bij de vermeende kwaliteitsmedia ingaan als zoete koek. Zonder enige discussie wordt dit overgenomen als zijnde de absolute waarheid. Vragen? Wie stelt die nou?

syrische gasaanval 9(Foto: Een in Ein Tarma/Zamalka ingeslagen raket, voor de New York Times en HRW het ultieme bewijs dat Assad achter die gifgasaanval. Maar hoe weten zij met enige zekerheid dat men die niet manipuleerde?)

Maar Human Rights Watch (10) die al meer dan dertig maanden een ongeziene campagne voert tegen de Syrische regering is er al vroeger bij om haar ‘waarheid’ aan het licht te brengen. Zo brengt ze al op 10 september, zes dagen voor de VN-missie, haar rapport uit. En, men kan het zo raden, de schuldige is natuurlijk Assad.

 

Een schande

En hoe komt ze tot dat besluit? Heel simpel feitelijk. Ze praat via het internet met die rebellen en wat door hen aangeleverde getuigen en bekijkt verder hun foto’s en videobeelden. Eenzijdig en totaal onbetrouwbaar zou elk onderzoeker natuurlijk zeggen. Maar dat zal Human Rights Watch en medeauteur de Belg Peter Bouckaert worst wezen.

Een wat geëmotioneerde Jean-Pascal Zanders: “Het is een echte schande dat Human Rights Watch zoiets durfde publiceren.” De redenering van HRW is dat dit gifgas afkomstig is van twee raketten, een van 140 mm, gevonden in Moadamiya en een van 330 mm die de rebellen in Ein Tarma/Zamalka fotografeerden. Plaatsen die 16 kilometer van elkaar liggen.

En die raketten waren volgens dat rapport alleen in gebruik bij het Syrische leger. Niemand had tot dan dat soort tuig bij die rebellen gezien. En bovendien, stelde men, had de vroegere Sovjetunie die in 1967 in Novosibirsk gemaakte 140 mm raket aan Syrië verkocht. De andere 330 mm raket was dan weer volgens HRW lokaal door Syrië zelf gemaakt. Hiervoor had men beelden waar iets gelijkaardigs op te zien was.

Een ander voor HRW bijkomend argument was dat het hier een zeer omvangrijke aanval betrof waarvoor veel voorbereiding, een pak tijd, gesofistikeerd materiaal en goed opgeleid personeel nodig was. En er was naar HRW stelde ook honderden liters sarin gebruikt. En die capaciteit, aldus nog die redenering, hebben de rebellen niet.

En dus concludeerde HRW:

The evidence concerning the type of rockets and launchers used in these attacks strongly suggests that these are weapon systems known and documented to be only in the possession of, and used by, Syrian government armed forces” (“Het bewijsmateriaal betreffende de raketten en de lanceerinstallaties gebruikt in deze aanvallen doet sterke vermoeden dat dit wapensystemen zijn die alleen in het bezit en gebruik zijn van het Syrische leger.”) (pagina 1 linker column)

Zware beschuldigingen die men soms nog aandikte. Zo stelt Peter Bouckaert in De Tijd van 11 september:

Dit is het eerste onafhankelijke onderzoek…. Het gaat om zeer gesofistikeerde raketsystemen, (gemaakt in … 1967!, nvdr), waarvan we weten dat enkel het Syrische leger ze heeft. Een daarvan hebben ze gekocht van Rusland, de andere is in Syrië geproduceerd. Deze wapens zijn nooit in handen van die Syrische rebellen geweest, we kunnen uitsluiten dat zij verantwoordelijk waren.”

syrische gasaanval 10(Foto: Angela Kane, Hoog Commissaris van de VN voor Ontwapening en medeleidster van de VN-missie voor Syrië. Voor haar is pathologie een nutteloos tijdverdrijf.)

Beweringen die men nooit hard kan maken en te zot voor worden zijn natuurlijk.

 

Alleen het Syrische leger

Anne Neistat, onderzoekster voor Syrië van Human Rights Watch, stelt het in haar tegen Poetin gerichte column in De Morgen van 13 september zo: “En als Poetin de oppositie beschuldigt van de chemische aanval van 21 augustus – tegen al het beschikbare bewijs in…” Bewijs…. welk bewijs?

Men moet echt geen kei in forensisch onderzoek zijn of een specialist in Syrië en wapentuig om hier de grote gaten in deze redenering te zien. Vooreerst is daar natuurlijk de methodologie. Van op een paar duizend kilometer afstand per internet en via door een betrokken partij aangeleverd materiaal dergelijke beschuldigingen uiten is een aanfluiting van wat een onderzoek de naam waardig zou moeten zijn.

Elke student zou zo een nul op zijn rapport krijgen. Men kon nu eenmaal onmogelijk controleren of al de gedane verklaringen wel klopten en de beelden niet een grote manipulatie waren. Het typeert HRW trouwens dat ze op die wijze hier al straks drie jaar werken.

Haar tot heden gepubliceerde verhalen over Syrië zijn grotendeels kritiekloze herhalingen van wat die rebellen beweren. Ze verpakken ze gewoon opnieuw, doen er een strik rond en zijn zo gewoon de spreekbuis van die salafistische groepen als hier Liwa al Islam. (11)

syrische gasaanval 11(Foto: De resultaten van het onderzoek van de urine en plasma komende van slachtoffers en die op een aantal uitzonderingen na allen positief zijn voor sarinvergiftiging.)

En dat alleen het Syrische leger die 140 mm raket in bezit zou hebben is natuurlijk je reinste onzin. Vooreerst werd ze 46 jaar eerder gemaakt en was de vroegere Sovjetunie een der ‘s werelds grootste verkopers van wapentuig. Alleen het op de foto’s zichtbare serienummer zou uitslag kunnen geven.

Volgens Robert Fisk, correspondent voor het Midden-Oosten van de Britse krant The Independent, was dit soort raket zelfs nooit door Syrië aangekocht en dus bijna zeker niet door hen hier gebruikt. HRW maakt er trouwens melding van dat men ze voorheen in de Syrische oorlog nooit gebruikt zag. (12) Ook elders spreekt men van totaal verouderde buiten gebruik zijnde munitie.

En wat betreft het gebruik van sarin negeren HRW al die verhalen die voorheen in de media kwamen over het gebruik en bezit van sarin door die rebellen zoals de getuigenis van Carla Del Ponte wiens verhaal trouwens nergens ontkend werd. (13) Ook blijkt volgens de website Who Ghouta uit de laboanalyses dat de gebruikte sarin niet van een industriële kwaliteit is. Wat Syrië vrijpleit. Ook hierover zwijgt HRW.

 

Libische wapenopslagplaatsen

Bovendien is het geweten dat rebellengroepen vele munitieopslagplaatsen van het Syrische leger plunderden en men dus niet kan afgaan op het soort gebruikte munitie en materiaal om een bepaalde partij te beschuldigen van het gebruik van dat specifiek wapentuig.

syrische gasaanval 12(Foto: Stalen genomen op 26 augustus in Moadamiya. Op een grondstaal na waar men een afbraakproduct van sarin ontdekte is er niets gevonden. Labo 2 ontdekte wel enkele malen een afbraakproduct maar labo 1 bevestigde dit nooit. Mogelijks is dat ene grondstaal besmet door de aanwezigheid van die met sarin besmette personen uit Ein Tarma/Zamalka)

Verder is Libië sinds de moord op de Libische president Muammar Kadhaffi in handen gevallen van een groot assortiment aan jihadistische en andere groepen die bezit hebben genomen van de reusachtige wapenopslagplaatsen van het vroegere Libische leger. Wat zorgt voor een grote proliferatie van soms erg gesofistikeerd materiaal zoals de voorbije maanden gebleken is in Mali.

En veel van die rebellen vertrokken met hun materiaal en met de zegen van de Islamistische Alliantie naar Syrië. In veel gevallen zorgde men zelfs nog voor vliegtuigen. En uiteraard weet Peter Bouckaert en zijn HRW dat heel goed. Alleen past het niet in hun plannen en dat is het bekladden met alle mogelijke middelen van de Syrische regering.

Verder is het onmogelijk om te weten hoeveel vloeistof die raketten bij hun lancering bevatten. Het is niet omdat de inhoud van zo’n granaat 50 liter is dat men ze ook met zoveel liters vulde. Men weet trouwens niet eens hoeveel raketten met gifgas men afvuurde. Hoeveel liters sarin hier gebruikt werden weten alleen mogelijks de daders. Ook deze redenering loopt dus erg mank.

syrische gasaanval 13(Foto: Behoudens een labo die eenmaal iets ontdekte is dit laboresultaat van Moadamiya negatief over de ganse lijn.)

 

Coördinaten

En dan zijn er de fameuze coördinaten die het vluchttraject van die raketten moeten bepalen. Voor HRW en C.J. Chivers van de New York Times het ultieme bewijs voor de schuld van het Syrische leger.

Deze stelling is gebaseerd op twee raketten die in rebellengebied door die VN-missie werden ontdekt en die door rebellen werden gefotografeerd. De ene raket in Moadamiya werd door die missie gevonden op 26 augustus en de tweede in Ein Tarma/Zamalka op 28 augustus.

Daarbij maakte de missie de opmerking dat de plek al betreden was en dus mogelijk ‘besmet’ was. En uiteraard, het zijn die rebellen die de missie naar die plek brachten, hen ook zegden waar ze voor hun onderzoek interessant materiaal konden vinden en wiens bloed en urine men best onderzocht. Wat de mensen van die missie naar hun rapport aantoont ook blijkbaar deden.

De kans is dus vrij reëel dat er ook hier sprake is van een grove manipulatie van het bewijsmateriaal. Elke onderzoeker de naam waardig zou zijn twijfel uitdrukken bij de waarde van dit bewijsmateriaal. Een rechtbank zou dit trouwens richting vuilbak gooien. En terecht. Het is de onderzoeker die zegt wat belangrijk is, niet een der betrokken partij. Nogal logisch.

De coördinaten van die raketten bewijsmateriaal noemen die de schuld van de Syrische regering aantoont is dan ook lachen met wat forensisch onderzoek zou horen te zijn. Maar niemand in de traditionele media die hier ook maar een kritische vraag bij stelde. Neen, Peter Bouckaert is DE expert over deze kwestie. Zijn woorden zijn heilig.

syrische gasaanval 14(Foto: Deel 1 van een derde serie laboresultaten van 26 augustus van grondstalen uit Moadamiya. Voor deel 2, de resultaten van het tweede labo zie hieronder.)

Kan iemand bewijzen dat die raketten daar niet door die rebellen geplaatst zijn om zo een vals spoor te creëren? Uiteraard niet. Dit ‘bewijsmateriaal’ is dan ook alleen goed voor bij de afval en niet geschikt om een bepaalde stelling te ondersteunen.

Verder zouden volgens die redenering die raketten deels over het presidentieel paleis hebben gevlogen en zijn neergekomen vlakbij een zeer belangrijke basis van het Syrische leger. Gaan de Syrische generaals dergelijk risico nemen? Uiterst twijfelachtig. Ook was het Syrische leger daar met een offensief bezig. Ging men soms de eigen troepen beschieten?

 

 

 

 

 

 

 

 

syrische gasaanval 15(Foto: De laatste set resultaten betreffende grondstalen uit Moadamiya van labo 2. Het is begrijpelijk dat men bij HRW en de New York Times hierover zwijgt. Het boort hun lasterlijke aantijgingen immers geheel in de grond)

Bovendien blijkt uit technisch onderzoek van de mensen achter de blog Who Ghouta dat die raketten hoogstens een 2 à 3 kilometer konden gevlogen hebben. En dan zijn ze vertrokken vanuit rebellengebied, niet vanuit die militaire basis van het leger. (14)

 

Heel veel en heel weinig

Maar wat zegde het rapport van de VN-missie dan wel? Heel veel en heel weinig gelijktijdig. Vooreerst verbleven zij in Moadamiya maar 45 minuten en in Ein Tarma/Zamalka op 28 augustus 46 minuten en op 29 augustus 20 minuten. In wezen totaal onvoldoende om een serieus onderzoek de naam waardig te doen. Maar blijkbaar hadden zij schrik van die rebellen en namen ze dus vlug het hazenpad.

Bovendien waren het de rebellen die hen al het ‘bewijsmateriaal’ bezorgden. Het is alsof de politie een misdaadplek zou onderzoeken alleen op basis van verklaringen en onder leiding van een der betrokken partijen. Het is ook hier weer een aanfluiting van elk forensisch onderzoek.

syrische gasaanval 16(Foto: Hier lijken de resultaten van de analyses tussen beide labo’s sterk te verschillen. Vermoedelijk was er bij labo 1 een gedeeltelijke fout. Bij de hieronder geplaatste resultaten werd er steeds door beiden sarin (GB) gevonden.)

Maar toch bevat het rapport waardevol en zelfs essentieel materiaal. Voldoende essentieel om toch al enkele zij het nog voorlopige conclusies te kunnen trekken. En dat is dankzij de analyses die men in de labo’s maakte van het uit Syrië meegebrachte materiaal.

Wat blijkt immers? Vooreerst tonen de analyses van bloed en urine van vermeende slachtoffers dat er wel degelijk sprake is van een vergiftiging met sarin. Praktisch alle onderzochte slachtoffers hadden sporen van sarin in hun lichaam, zowel die in Moadamiya als die in Ein Tarma/Zamalka.

Maar dat is verre van alles. Zo bleek dat op een na geen van de uit Moadamiya komende onderzochte stalen van kleding, grond en raketresten, ook die 140 mm raket, enig spoor van sarin bevatte. Sarin – de wetenschappelijke term is GB –  is een vloeistof die even snel verdampt als water en die nadien in labo’s alleen nog kan gevonden worden via de afbraakproducten. 

syrische gasaanval 17(Foto: Laboresultaten van stalen genomen op 28 augustus, zeven dagen na de aanval, waarbij beide labo’s naast de normaal te verwachten afbraakproducten ook sarin in zuivere vorm ontdekten. Ook bij een stuk grond in open lucht. Een vraag die men niet stelde is of het tussen 21 augustus en 28 augustus in Damascus regende. Dit bewijst alleszins een manipulatie door Liwa al Islam die het gebied grotendeels controleren)

 

Theater

Met andere woorden: De door de rebellen in Moadamiya aangeduide sporen van gifgas bleken nep. Maar waar kwamen die slachtoffers dan vandaan? Had die missie door tijdsgebrek slecht gezocht? Twijfelachtig want die rebellen kenden die plek en wisten zeker wat er daar op 21 augustus, toch maar vijf dagen eerder, gebeurde.

Alhoewel men voorzichtig moet zijn met het trekken van definitieve conclusies lijkt de site in Moadamiya dan ook een grote mis-en-scene, een door de rebellen opgevoerde stuk macaber theater. Met als enige bedoeling de VN en de buitenwereld te bedriegen.

Vermoedelijk kwamen die aangevoerde slachtoffers dus van Ein Tarma/Zamalka waar er, gezien de analyses, inderdaad sprake is geweest van een gasaanval met sarin. Maar dat ligt wel 16 kilometer oostwaarts en dwars door een oorlogsgebied. Men voerde dus blijkbaar zwaar zieken naar Moadamiya voor het opvoeren van een toneelstukje.

Maar het betekent natuurlijk ook dat de beweringen van J.J. Chivers en HRW over het traject van die raketten en de gebruikte munitie op geheel losse schroeven kwamen te staan. Ze bespraken die analyses dan ook niet. Wat dacht je, het zou immers hun beschuldigingen geheel ontkrachten.

syrische gasaanval 18(Foto: Zie opmerkingen hierboven)

Maar al even merkwaardig zijn de laboresultaten van het uit Ein Tarma/Zamalka komende materiaal. Daar werden bij de grondstalen in een aantal gevallen geen afbraakproducten van sarin gevonden maar het pure product zelf! Dus zomaar eventjes 7 en 8 dagen na de feiten.

 

Zuivere sarin

Jean Pascal Zanders: “Kijk dat verwonderde mij het meest. Dat men dit zeven dagen na de feiten en in die hitte nog in zijn zuivere vorm kon vinden is verbazend. Het zou misschien wel kunnen als het niet aan de zon werd blootgesteld en in een koele ruimte zat. Maar toch.”

Maar het werd onder meer op een dak gevonden, dus in volle zomerzon. Ook hier krijgt men dus het sterke gevoel dat men een stuk theater opvoerde. De rebellen wisten immers op welke dag en op welk uur die missie ging komen en zorgde men dus daarom voor wat extra bewijsmateriaal? Dat lijkt hier toch de meest logische conclusie.

En dan ontstaat de sterke indruk dat gans die gifgasaanval niet het werk was van de regering maar van die rebellen, eventueel met hulp van de vele buitenlandse experts die daar bij die rebellen rondlopen.

Ook stelt Jean Pascal Zanders zich nog meer vragen. Zo is er volgens hem nog onduidelijkheid over de kwaliteit van de gebruikte sarin, was die industrieel gemaakt of eerder artisanaal. Een belangrijk element.

syrische gasaanval 19(Foto: Laboresultaten van Ein Tarma/Zamalka genomen op 29 augustus. Bemerkt dat beide labo’s naast de afbraakproducten van sarin steeds en na 8 dagen sarin in zijn zuivere vorm vonden. Ook bij een op een balkon gevonden grondstaal. Zoiets kan alleen maar heel recent zijn aangebracht. Een duidelijk bewijs van een enscenering.)

Ook stelt hij zich onder meer vragen waarom die rebellenbeelden wel veel mensen laten zien die hospitalen bereikten maar geen doden ter plaatse toonde. En dat is iets wat je bij het gebruik van een zeer dodelijk gas als sarin toch zou mogen verwachten. Een druppel op je lichaam is al dodelijk.

Jean-Pascal Zanders blijft echter naar de Syrische regering wijzen als de dader. Om zo’n aanval te realiseren moet men voldoende expertise hebben en die hebben die rebellen volgens zijn redenering niet.

En dat bijvoorbeeld Amerikaanse of Israëlische instructeurs dan zouden geholpen hebben denkt hij niet. “Men moet hiervoor over een offensieve capaciteit beschikken en die is ook daar niet voorhanden. Was die er dan zou men het weten”, oppert hij.

Een visie die echter bij nogal wat experts als weinig geloofwaardig overkomt. Een wapenspecialist: “Kijk in vroegere brochures van het Warschaupact stelden die ook dat alleen de Navo hier op dit vlak een offensieve capaciteit hadden, zij hadden slechts een defensieve expertise. Onzin natuurlijk. De Navo beweerde dat trouwens ook van de andere kant.”

Het is nu wachten op het voor december geplande definitieve rapport dat ook een verslag over Khan al Assal moet bevatten. Of dit nog meer duidelijkheden zal verschaffen is erg twijfelachtig. Hun werkmethode in de buurt van Damascus laat het ergste vermoeden.

 

Doden vertellen niets

Typerend was de uitleg van Angela Kane, de Duitse VN-Hoog Commissaris voor de Ontwapening die mee de missie leidde. Toen men haar op de Russische TV-zender RT vroeg waarom men geen lijken had onderzocht was haar uitleg simpelweg dat doden niet kunnen vertellen waarvan zij stierven en hoe hun lijden was. (15)

Een stelling die bij gerechtelijke kringen, de politie en pathologen minstens op hoongelach of op ongeloof zal worden onthaald. Maar ze is wel medeverantwoordelijk voor deze missie en baas van de afdeling ontwapening van de VN.

Maar dat die rebellen ook hier een stuk theater opvoerden zou niet mogen verbazen. Voor hen stond er nu eenmaal zeer veel op het spel. Ze verliezen immers steeds meer en meer terrein met recent nog de steden Safira ten zuiden van Aleppo en al Yarubiyah, een grensplaats bij Irak en een knooppunt van wegen.

syrische gasaanval 20(Foto: Een doos gevuld met normaal voor het Belgische leger bestemde pakken voor de bescherming tegen zenuwgassen. Waarom hebben die rebellen zich dit aangeschaft?)

Ze hebben dringend extra hulp nodig en de VS willen hen voorlopig alleen maar op beperkte schaal wapens leveren. Voldoende om de boel kapot te slaan, onvoldoende om de oorlog te winnen. Wat volgens de New York Times de visie is van Denis McDonough, de stafchef van het Witte Huis, die het bij de interne ruzies in de VS haalde. Een herhaling van de strategie rond de Iraaks-Iraanse oorlog uit de jaren tachtig van vorige eeuw dus.

 

Ruzie onder vrienden

En dan kwam die VN-missie in Damascus daar op 18 augustus toe. Wat vooraf goed geweten was. Men had daarom voldoende tijd om alles in stelling te brengen voor een moorddadige mis-en-scene. Wat hen dus extra militaire steun moest opbrengen. In hoeverre hebben bepaalde delen van deze Islamistische Alliantie hieraan meegewerkt of elkaar hier tegengewerkt.

Was bijvoorbeeld de zaak een setup van de Mossad of de Saoedische veiligheidsdienst van prins Bandar bin Sultan om de VS tot meer actie te bewegen? Zo wijzen zowel Syrische, Russische als andere bronnen naar de rebellengroep Liwa al Islam. (16)

syrische gasaanval 21(Foto: Prins Bandar bin Sultan, chef van de Saoedische veiligheidsdienst, een der ‘s werelds meest duistere figuren en de man die het beleid van zijn land rond Syrië richting geeft. Hij kreeg van de Britten voor een wapendeal onder premier Margaret Thatcher ooit 1 miljard dollar smeergeld. Van zakat, de islamitische liefdadigheid, gesproken.)

Deze is in de regio van Ein Tarma/Zamalka actief en staat onder leiding van de zoon van een in Saoedi Arabië verblijvende Syrische imam. Er zijn ook videobeelden op het internet te vinden waarin die groep zo’n gifgasraket afvuurt. De beelden werden hier bij de reacties trouwens al aangebracht. Of deze beelden echt zijn is natuurlijk niet zeker. Wel lijkt de link naar prins Bandar en zijn geheime dienst vaststaande.

Feit is alleszins dat na 1 september de relaties van de VS met Israël en Saoedi Arabië plots verslechten. Ze maken zelfs openlijk ruzie en dat is in hun meer dan 60-jarige alliantie een nieuwigheid. Zeker is dat men in Riaad en in Jeruzalem woest is over de Amerikaanse beslissing om niet te bombarderen. Mogelijks ligt hier de echte reden voor die voorheen tussen die landen nooit geziene ruzie.

Wel is het opvallend dat de Amerikaanse generaal Martin Dempsey, chef van de Amerikaanse Generale Staf, op 18 augustus, dus enkele dagen voor die gifgasaanval, in Jordanië voor een bezoek arriveerde.

Het is vanuit Jordanië dat de VS, samen met Saoedi Arabië, leiding geeft aan de operaties voor de verovering van Damascus door al Qaeda en aanverwanten zoals Liwa al Islam. Er vechten daar volgens bronnen tussen de 40.000 tot 25.000 jihadisten tegen het leger.

 

Luguber theater

Een ander maar in de media minder besproken rapport over die gifgasaanval is dat van ISTEAM, het International Support Team for Mussalaha met zuster Agnes Mariam van het Kruis. (17) Dit was al klaar op 11 september, dus voor dat van de VN en amper een dag later dan dat van HRW.

Merkwaardig hierbij is dat de auteurs van dit rapport stellen dat er slechts op een plek, namelijk Ein Tarma/Zamalka, gifgas is gebruikt en niet in Moadamiya. Een op dat ogenblik wel erg gedurfde stellingname maar een die de laboanalyses van de VN-missie nadien feitelijk bevestigde en tot nader order dus als correct dient gezien.

Dit rapport start feitelijk waar HRW stopt. Gebruikt HRW die videobeelden, verklaringen en foto’s zonder een kritische analyse dan gaat men hier verder en legt men alles netjes naast elkaar. Zo werden beeld per beeld van elke videofilm minutieus bekeken en vergeleken met andere beelden.

Het resultaat is verbluffend. Zo blijken bepaalde kinderen regelmatig weer te keren maar dan in andere posities met andere doden en op andere plaatsen. Ook stelt men vragen bij het feit dat men op die beelden zoveel kinderen toont, veelal zonder ouders. Wat gezien de lokale tradities volgens hen niet klopt.

Deze analyse toont duidelijk dat er sprake is van een groteske enscenering met kinderlijken en soms erg ziek uitziende mensen. Wat dan overeenstemt met de conclusies die men dient te trekken uit de resultaten van de laboanalyses uit het VN-rapport van 16 september. Ook die tonen zo te zien opgezet spel aan.

Liwa al Islam bracht klaarblijkelijk zwaar zieke mensen van 16 kilometer daar vandaan om hen aan die VN-missie dan te kunnen tonen. Maar blijkbaar was men vergeten de grondstalen daar te besmetten met sarin.

syrische gasaanval 22(Foto: Bij het ensceneren van die gruwel was men vergeten dat kinderen met dergelijke opvallende truitjes goed opvallen. Dit kind met het roze shirt was op verscheidene plaatsen te zien. Van een macaber schouwspel gesproken. Vraag is hoe ze werkelijk stierven. Maar een autopsie bleek niet nodig voor de VN. Volgens Syrische bronnen waren die kinderen weken voorheen in de provincie Latakia ontvoerd door Jabhat al Nusra.)

Dat regelde men dan – na kritiek van hun buitenlandse begeleiders? –  voor het volgende bezoek door in Ein Tarma/Zamalka vlug voor de missie arriveerde nog wat sarin te verspreiden? Waarna men de VN-missie naar die plekken bracht.

Want alleen dat kan de aanwezigheid van pure sarin verklaren. Dat men dit in een labo eenmaal ontdekte kan nog, maar niet herhaaldelijk zoals hier gebeurde. En daar we weten dat die jihadisten over degelijke beschermingspakken beschikken (18) is het goed mogelijk dat zij vlug nog wat ‘verbeteringen’ aanbrachten – het realistischer maken – aan hun gruwelijk stuk straattoneel.

 

Duistere bronnen

Maar het toont allemaal erg amateuristisch. Rondlopen met zwaar zieke mensen en vergeten de omgeving te besmetten is dom. Zoals het vermoedelijke smossen met sarin eveneens niet getuigt van een grote professionaliteit als theaterregisseur. Het is gewoon stom.

Maar hetzelfde met die beelden – en die kunnen niet liegen – waar dode en zwaar zieke kinderen van de ene plek naar de andere worden gebracht om schokkende beelden te maken. Daarbij vergeten dat ze met hun opvallende kleding vlot herkenbaar zijn. Oerdom.

Maar voor HRW en de media als Le Monde die de rebellen op de handen dragen is dit rapport natuurlijk des duivels. Het ontmaskert hen nu eenmaal als vulgaire leugenaars. En dan – opvallend – valt men het rapport niet aan op zijn inhoud maar op de persoon die ervoor tekende, zuster Agnes Mariam van het Kruis. Niemand van hen bespreekt het zelfs.

syrische gasaanval 23(Foto: Zuster Agnes Mariam van het Kruis, voor HRW een duister dubieus figuur, voor Jens Franssen & Co vermoedelijk medeplichtig aan een poging tot massamoord.)

Zo stelde Jens Franssen op radio 1 dat dit allemaal niet te vertrouwens is daar ze, zoals hij stelde, een aanhanger is van Assad. Bovendien herhaalde hij nogmaals de insinuaties over haar betrokkenheid bij die aanslag van 11 januari 2012 in de Syrische stad Homs. (19)

En in een gesprek met Corry Hancké in De Standaard van 19 september 2013 stelt Peter Bouckaert van HRW heel simpel: “… dat Rusland geen echte bewijzen heeft en zich baseert op duistere bronnen, waaronder de propagandisten van het regime zoals moeder Agnes”. Elders stelt hij dan weer dat ze geen kwalificaties bezit om forensisch onderzoek te doen.

En in Le Monde schrijft Marie Jégo in “Moscou fustige le rapport des experts de l’ONU sur l’ attaque chimique du 21 août” het op 20 september 2013 aldus:

Il s’ agit d’ “internet” et des récits “de soeurs du couvent le plus proche”, avec en tête la religieuse “journaliste” Agnés-Marie de la Croix, connue pour ses tribunes en faveur du régime de Bachar Al-Assad sur des sites chrétiens et sur le réseau Voltaire de Thierry Meyssan (20). Drôles de sources pour un pays cense disposer de puissants services de renseignements et d’innombrables conseillers militaires sur place.” (Het betreft het “internet” en teksten “van zusters uit het meest nabij gelegen klooster” met aan het hoofd de religieuze “journaliste” Agnes Mariam van het Kruis, gekend voor haar pleidooien ter verdediging van Bashar al Assad op christelijke websites en op het Netwerk Voltaire van Thierry Meyssan. Een te gekke bron voor een land (Rusland, nvdr) dat beschikt over machtige inlichtingendiensten en die ontelbaar veel militaire adviseurs ter plaatse heeft.”)

Met andere woorden nog voor men dit rapport bekeken heeft gooit men het al in de vuilbak en begint men met een lastercampagne tegen een der auteurs. Een wel heel merkwaardige houding voor journalisten en onderzoekers die toch horen beide zijden te bekijken en te bespreken. Maar die partijdigheid is hier een vast gegeven.

 

Een falende pers

Als er nogmaals iets met dit verhaal bewezen wordt dan is dit het volgende: Naast een enorme rijkdom aan gegevens die men zo mits wat zoeken van het internet kan plukken staan de media wier moordzucht hier grenzeloos was. Men schrok zelfs niet terug voor het schrijven van tirades tegen vredesgesprekken.

Nadat men bewust hetzelfde al deed met een mede dankzij hen compleet vernield Libië willen de klassieke media, de ngo’s incluis, dit moorddadig scenario nog eens herhalen met Syrië. Pax Christi plaatste zelfs een cartoon met een vluchtende Assad die mee trok met Kadhaffi. Een bewijs van een schaamteloze vernielzucht.

syrische gasaanval 24(Foto: Bij Pax Christi verlangt men duidelijk naar een remake van de toestanden in Libië. Een land dat nu gekend is voor totale chaos, plunderingen, moordpartijen en folteringen. Humor noemt men dat.)

Erg typerend voor de houding van de media was de column van David Gardner “Israel’s latest attacks on Syria play into Assad’s hands” in de Financial Times van 7 mei 2013 waarin hij ietwat paniekerig schreef:

In the greater scheme of conspiracy theorising, an alarming number of moderate western educated people in the Arab world are starting to believe that what is happening is a deliberate western-conceived attempt to destroy and partition Syria…. Yet the blundering over Syria is convincing a lot of Arabs that, quite simply the west is at it again.” (In het grote verhaal van samenzweringstheorieën is een alarmerend aantal gematigde door het Westen opgeleide mensen in de Arabische wereld beginnen te geloven dat wat zich in Syrië afspeelt niets anders is dan een westerse poging om Syrië te vernielen en in stukken te hakken… Door het geblunder geloven steeds meer Arabieren dat het westen het hen nog maar eens aan het lappen is.”)

Iets minder dan twee maanden later kwamen meer dan tien miljoen Egyptenaren op straat om te protesteren tegen de door de VS aan hen opgedrongen regering van de Moslimbroederschap met president Mohammed Morsi. Deze kwam door een militaire staatsgreep dan iets later ten val en wacht nu voor de rechtbank op zijn straf. David Gardner had het goed gezien.

 

Immuun

Maar ondanks die pleidooien van de media voor oorlog bleek de bevolking en zelfs de politici grotendeels immuun voor die zelden geziene golf van propaganda. Zo zag de Qatarese staatszender Al Jazeera haar kijkcijfers in de Arabische wereld in elkaar stuiken van 43 miljoen naar nog 6 miljoen eind vorig jaar. (21)

Terwijl de media bij voorgaande oorlogen als die rond Joegoslavië, Irak, Afghanistan en Libië met succes de bevolking wisten te overtuigen van de noodzaak van nog maar eens een oorlog bleek dat nu langs geen kanten te lukken.

syrische gasaanval 25(Foto: Een Franse propagandaprent daterend van voor 1914 die de Duitsers voorstelden als uiterst gevaarlijke agressieve buren waartegen men zich best wapende. Cartoonisten als GAL doen dat anno 2013 en helpen zo bij het rekruteren van Belgische jihadisten voor Syrië.)

Zo was volgens opiniepeilingen in de VS slechts 26% van de bevolking voor een oorlog en kon 71% der Britten zich vinden in het beslissing van het Britse Lagerhuis om geen oorlog tegen Syrië te voeren.

Hetzelfde verhaal in Frankrijk waar Le Monde & Co er maar niet in slaagden om meer dan 32% der Fransen te overtuigen een zoveelste oorlog ‘om mensenrechten’ te voeren. Ook de oorlogszucht van intellectueel Bernard-Henri Lévy hielp ditmaal niet.

En in de VS dreigde voor Barack Obama zelfs een catastrofe toen bleek dat van de 435 leden van het Huis van Afgevaardigden er maar 25 bereid bleken voor een oorlog te stemmen. Dit terwijl HRW, Amnesty International en de klassieke media al bijna drie jaar bijna continu op de oorlogstrom roffelen.

Zelfs de 250 door AIPAC (het American Israeli Public Affairs Committee), de zionistische lobbygroep par excellence, ingeschakelde lobbyisten slaagden er ondanks hun normaal grote invloed niet in het tij te keren.

 

Voetnoten

1) Ik gebruik de term Islamistische Alliantie omdat ze tot bedoeling had om de seculiere regeringen in het Midden-Oosten omver te werpen en te vervangen door een op de islam gestoeld bewind. Dit dan onder leiding van salafistische groepen en de Moslimbroederschap. Het lijkt om die reden de best toepasbare benaming voor deze militaire alliantie.

Deze politieke actie noemt men in de klassieke pers steevast de ‘Arabische Lente’ en stond onder leiding van de VS, Israël, Saoedi Arabië, Turkije, Qatar, Frankrijk en Groot-Brittannië. In het geval van Syrië noemden zij zich ‘De Vrienden van Syrië’, en dat is zoals ‘Arabische lente’ een totaal misleidende term die ik om die reden niet wens te gebruiken.

Deze alliantie is echter als gevolg van de falende strategie en interne tegenstellingen uit elkaar aan het vallen. Ze schelden elkaar zelfs al in het openbaar uit.

2) Zie voor de gebeurtenissen rond Khan al Assal naar de literatuurlijst K onderaan.

3) De Belgische expert Jean Pascal Zanders besprak dit op zijn blog. Zie hiervoor de literatuurlijst S onderaan. Jean-Pascal Zanders is een internationaal erkende specialist die onder meer werkte voor het Instituut voor Veiligheidsstudies van de Europese Unie.

Recent maakte hij over deze zaak een verslag voor het Comité voor Politieke Zaken en Democratie van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa. Hij woont nu in Frankrijk.

4) Le Monde, 28 juni 2013, geschreven door Jean-Philippe Rémy. Het verhaal was het resultaat van het wekenlang verblijf onder die rebellen van een medewerker van Le Monde. En zoals steeds zagen ze alleen misdaden bij de Syrische regering en heldendaden bij die rebellen.

5) Voor een goed overzicht van al de vermeende aanvallen met gifgas in Syrië kan je terecht bij: http://whoghouta.blogspot.be/2013/10/prior-alleged-chemical-attacks.html en bij: http://acloserlookonsyria.shoutwiki.com/wiki/Category:Chemical_Weapons.

6) Voor dit verhaal zie onder meer: http://en.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Maur%C3%ADcio_Bustani.

7) Ake Sellstrom was ook een centraal figuur in de door zijn landgenoot Hans Blix geleide zoekmissies naar massavernietigingswapens in Irak. Missies die volgens critici waaronder het Amerikaanse wapeninspecteur Scott Ritter spioneerden voor de VS.

8) Artsen Zonder Grenzen, 24 augustus 2013: ‘Syrië: Duizenden patiënten met neurotoxische symptomen behandeld in ziekenhuizen die AZG ondersteunt’. Zie: http://www.msf-azg.be/nl/pers/syrie-duizenden-patienten-met-neurotoxische-symptomen-behandeld-in-ziekenhuizen-die-azg.

Nadien nam ze wat gas terug en stelde men in een persbericht van 28 augustus 2013 dat: “Nu een onderzoek door VN-waarnemers gaande is, protesteert Artsen Zonder Grenzen tegen het gebruik van haar verklaring als substituut voor een onderzoek, of als rechtvaardiging voor een militaire actie.” Zie: http://www.msf-azg.be/nl/nieuws/verklaring-artsen-zonder-grenzen-syrie-geen-uitspraak-over-verantwoordelijkheid.

9) Rapport van de VN-missie. Zie litteratuurlijst A.

10) Het rapport van Human Rights Watch dateert van 10 september. Zie literatuurlijst C.

11) Pas op 10 oktober 2013 zal HRW haar eerste rapport over misdaden van die rebellen uitbrengen. Het betrof een rapport over een bloedbad aangericht tegen vooral religieuze minderheden in de provincie Latakia waarover vele media, zij het uiteraard niet de traditionele, al weken voordien hadden bericht.

De bijna 31 maanden voorheen zwegen ze hierover of vermelden het alleen terloops zoals Anna Neistat in De Morgen van 13 september die er stelde: “Het klopt dat veel rebellengroeperingen zich schuldig hebben gemaakt aan misbruiken en wandaden.” Verder dan dit soort opmerkingen ging men nooit.

12) Robert Fisk in The Independent van 22 september 2013. Zie litteratuurlijst W. Tot het uitbreken van die georkestreerde opstanden in de Arabische wereld kon men in De Morgen zeer regelmatig columns van Robert Fisk lezen. Nu alleen nog hoogst zelden. Hij brengt dan ook een gans ander verhaal over Syrië dan dat wat deze krant bijna dagelijks aan haar lezers serveert. Hij past niet meer.

13) Er zijn over het gebruik en bezit van sarin door die rebellen een ganse serie verhalen op het internet te vinden. Een absoluut bewijs voor dit bezit van sarin is er wel niet. Maar gezien de hoeveelheid verhalen en de erg verschillende bronnen voor die verhalen lijkt er weinig twijfel dat die rebellen dit zeker in hun bezit hebben.

Zie literatuurlijst E, F, H, I, J, K, T en V. Dit is uiteraard maar een selectie van documenten en persartikels. Ze handelen wel allen over verschillende incidenten waarbij die rebellen gelinkt worden aan sarin.

14) Te vinden op de blog van Who Ghouta. Zie litteratuurlijst N. Deze blog is erg professioneel en accuraat en bevat veruit het beste over deze aanval beschikbare materiaal. Een aanrader met stip.

15) Human Rights Investigation, 6 oktober 2013, ‘Angela Kane on Syria chemical attack victims and autopsies’. Zie litteratuurlijst P. Ze is geboren in de stad Hameln gekend voor het verhaal van de Rattenvanger van Hameln. Hier dan de rattenvangster? Ook dit lijkt een degelijke website.

16) Liwa al Islam, ook gekend als Brigade van de Islam en als Jaysh al Islam staat onder leiding van de salafist Zahran Alloush, zoon van de salafistische Syrische predikant Abdullah Mohammed Alloush. Hij is afkomstig uit Douma, een stad in de buurt van Damascus.

Vader Alloush verblijft in Saoedi Arabië en Liwa al Islam staat omschreven als de veruit belangrijkste rebellengroep in de omgeving van de hoofdstad. Ze stelde verantwoordelijk te zijn voor de succesvolle moordaanslag van 18 juli 2012 op het hoofdkwartier van het leger waarbij onder meer de minister van Defensie Dawoud Rajiha om het leven kwam.

Het moest het sein zijn voor de verovering van de hoofdstad maar het faalde. Gezien hun belang en de regio waar zij vechten moeten er zeker directe contacten zijn met buitenlandse inlichtingendiensten zoals de CIA, MI6, de Mossad en de Saoedische inlichtingendienst van prins Bandar bin Sultan. Ze werkt soms zeer nauw samen met de aan al Qaeda gelieerde Jabhat al Nusra.

Officieel is het ook een onderdeel van het zogenaamde Vrij Syrische Leger. Het is de met Liwa al Islam verbonden Firas Al-Bitar die de VN-missie begeleidde in Moadamiya. Het waren dus de mogelijke daders die de leden van de VN-missie daar rondleiden.

17) Zie litteratuurlijst X. Een hoogst informatief verhaal zonder echter veel bronvermeldingen voor bepaalde beweringen. Wat spijtig is. Zie: http://nsnbc.me/2013/10/07/top-us-and-saudi-officials-responsible-for-chemical-weapons-in-syria/

18) Zie hiervoor een eerder geplaatst artikel over de aanwezigheid in Syrië van normaal voor het Belgische leger bestemde beschermingspakken tegen zenuwgassen. De foto werd hier al eerder geplaatst en besproken. Volgens het kabinet van minister van Defensie Pieter De Crem (CD&V) betreft het hier vermoedelijk oud materiaal dat nooit aan het Belgisch leger verkocht raakte.

19) Zuster Agnes Mariam had begin 2012 het bezoek van een Europese delegatie van journalisten aan Syrië weten te regelen en was erbij toen deze groep in Damascus arriveerde. Om reden van tijdsgebrek zoals ze in een interview met deze blog stelde kon ze echter niet meegaan naar Homs.

Aan de journalisten was wegens het gevaar gezegd niet na 16 uur op straat te vertoeven. Wat ze negeerden. Toen ze dan na 16 uur in een betoging van regeringsaanhangers verzeilden ontploften er plots een of meerdere mortiergranaten in de menigte waarbij de Franse journalist Gilles Jacquier het leven liet.

Onmiddellijk wezen Jens Franssen, Rudi Vranckx en enkele anderen uit het gezelschap zonder het minste bewijs het Syrische leger aan als de dader. En omdat de zuster niet mee was gegaan moest ze volgens Vranckx en Janssens wel mee in het complot zitten.

Een interview met haar over die kwestie kan hier op deze blog gevonden worden plus meerdere artikels over deze aanslag. Een normaal onbevooroordeeld mens zou gezien de omstandigheden een aanslag van die rebellen richting die betogers vermoeden.

Vranckx & Co natuurlijk niet want die rebellen waren in hun ogen helden en de Syrische regering des duivels. De Nederlandse fotograaf die mee op die missie was stelde in het Tv-programma Pauw & Witteman nadien zelfs doodernstig dat die rebellen het niet konden gedaan hebben want… die hebben geen dergelijke wapens.

Nadien werden er door de Arabische Liga en het Franse gerecht in totaal drie rapporten over die aanslag gemaakt die allen in de richting van die rebellen wezen. Wat Franssen dus straal blijft negeren.

20) Thierry Meyssan is het zwarte schaap van de Franse media en werkt onder meer vanuit Damascus. Réseau Voltaire (Voltaire Network) is een erg professioneel gemaakte veeltalige website die zeer veel nieuws over het Midden-Oosten bevat. Zie: http://www.voltairenet.org/en.

21) MO Magazine November 2013, Samira Bendadi ‘De ster van Aljazeera taant’.

 

Litteratuurlijst

A) VN-Rapport over de gifgasaanval van 21 augustus 2013, 16 september 2013: http://info.publicintelligence.net/UN-SyriaChemicalAttack.pdf. Zie voor een kritische wetenschappelijke bespreking van het rapport de bemerkingen van de Iraanse specialist Dr. Abbas Foroutan die te vinden zijn bij NSNBC International, 1 oktober 2013: http://nsnbc.me/2013/10/01/cw-expert-opinion-un-report-syria/.

B) Rapport van ISTEAMS, International Support Team for Mussalaha in Syria, met zuster Agnes Mariam van het Kruis over de op het internet geplaatste videobeelden over de gifgasaanval van 21 augustus 2013, 11 september 2013: http://mediawerkgroepsyrie.files.wordpress.com/2013/09/study-the-videos-that-speaks-about-chemicals-beta-version.pdf of  http://tarpley.net/docs/20130915-ISTeams-Ghouta-Report.pdf.

Mussalaha is een Syrische vredesactie gestart vanuit religieuze hoek.

C) Rapport van Human Rights Watch over de gifgasaanval van 21 augustus 2013, 10 september 2013: http://www.hrw.org/node/118725/.

D) Who Ghouta Blog, 2 november 2013: http://whoghouta.blogspot.co.uk/.

E) Over Syrisch rebellen die chemicaliën bestemd voor de productie van sarin wilden kopen. The Kurdish Cause, 12 september 2013: http://thekurdishcause.blogspot.co.uk/2013/09/turkish-prosecutor-indicts-six.html.

F) Over Iraakse met Syrië gelieerde jihadisten die bezig waren met de productie van sarin. Sky News, 1 juni 2013: http://news.sky.com/story/1098214/iraq-smashes-al-qaeda-poison-gas-cell.

G) Sarin en het gebruik in Tokyo door de Japanse sekte Aum Shinrikyo. Het bewijst dat ook amateurs in het geheim relatief grote hoeveelheden sarin kunnen produceren: http://en.wikipedia.org/wiki/Aum_Shinrikyo.

H) Carla Del Ponte over sarin en die Syrische rebellen, BBC World, 6 mei 2013: http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-22425058.

I) Een overzicht van de vorige vermeende aanvallen in Syrië met chemische wapens, 7 oktober 2013: http://whoghouta.blogspot.be/2013/10/prior-alleged-chemical-attacks.html.

J) Een tweede overzicht is te vinden bij de website A closer look on Syria: http://acloserlookonsyria.shoutwiki.com/wiki/Category:Chemical_Weapons.

K) Het verhaal over de Russische analyse van de vermeende gifgasaanval Khan al Assal – RT News, 19 maart 2013: http://rt.com/news/chemical-aleppo-findings-russia-417/ en RT News, 9 juli 2013 http://rt.com/news/syria-chemical-attack-rebels-848/.

L) New York Times C.J. Chivers in ‘Forensic details in U.N. report point to Assad’s use of gas’, 17 september 2013 over het tracé van die gifgasraketten gebruikt op 21 augustus 2013: http://www.nytimes.com/2013/09/18/world/middleeast/un-data-on-gas-attack-points-to-assads-top-forces.html.

M) Human Rights Watch over het tracé van die gifgasraketten gebruikt op 21 augustus 2013,  17 september 2013: http://www.hrw.org/news/2013/09/17/dispatches-mapping-sarin-flight-path.

N) De technische analyse van de gifgasraketten gebruikt op 21 augustus 2013, 21 september 2013: http://whoghouta.blogspot.co.uk/2013/09/umlaca-simulation.html.

O) Over de kwaliteit van de op 21 augustus gebruikte sarin, de chemische analyse, 24 september 2013: http://whoghouta.blogspot.be/2013/09/chemical-analysis.html.

P) Angela Kane, VN Hoog Commissaris voor Ontwapening, Human Rights Investigations, 6 oktober 2013. Dit bevat ook een link van haar interview met RT met daarbij die fameuze uitspraak: http://humanrightsinvestigations.org/2013/10/06/angela-kane-on-syria-chemical-attack-victims-and-autopsies/.

Q) Een bespreking van de gegevens over de vermeende gifgasaanval op Moadamiyah op 21 augustus 2013, Human Rights Investigations, 9 oktober 2013: http://humanrightsinvestigations.org/2013/10/06/angela-kane-on-syria-chemical-attack-victims-and-autopsies/.

R) Een bespreking van het rapport van Human Rights Watch over de gifgasaanval van 21 augustus 2013, Human Rights Investigations, 27 oktober 2013: http://humanrightsinvestigations.org/2013/09/27/human-rights-watch-un-chemical-weapons-report/.

S) Visie van Jean-Pascal Zanders over die gifgasaanval en het VN-Rapport van 16 september 2013, ‘CW disarmement and constructive engagement on Syria’, 30 september 2013: http://www.the-trench.org/author/jp-zanders/.

T) Het verhaal over die gifgasaanval van 21 augustus 2013 in de regio Damascus volgens de journalisten Dale Gavlak and Yahya Ababneh. Zij wijzen naar de rebellen als de daders, Mint Press News, 30 augustus 2013: http://www.infowars.com/exclusive-syrians-in-ghouta-claim-saudi-supplied-rebels-behind-chemical-attack/.

U) Yossef Bodansky, van 1988 tot 2004 directeur van de Congressional Task Force on Terrorism and Unconventional Warfare van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, over de mogelijke Amerikaanse betrokkenheid bij die gifgasaanval, 1 september 2013: http://www.globalresearch.ca/did-the-white-house-help-plan-the-syrian-chemical-attack.

V) F. Michael Maloof over het mogelijk bezit door die rebellen van sarin, ‘U.S. military confirms rebels had sarin’, 11 september 2013: http://www.wnd.com/2013/09/u-s-military-confirms-rebels-had-sarin/. Hij is een vroegere veiligheidsspecialist op het Amerikaanse ministerie van Defensie, het Pentagon.

W) Robert Fisk in The Independent die de stelling van HRW en C.J. Chivers ontkracht, ‘Gas missiles were not sold to Syria’, 22 september 2013: http://www.independent.co.uk/voices/comment/gas-missiles-were-not-sold-to-syria-8831792.html.

X) Over Liwa al Islam en de relatie met Saoedi Arabië, Reuters, 1 oktober 2013: http://www.reuters.com/article/2013/10/01/us-syria-crisis-jihadists-insight-idUSBRE9900RO20131001 en The Daily Beast, ‘Hezbollah Prepares for Syria Showdown in al-Qalamoun’, 29 oktober 2013: http://www.thedailybeast.com/articles/2013/10/29/hezbollah-prepares-for-syria-showdown-in-al-qalamoun.html

Over de link van Liwa al Islam met die chemische aanval van 21 augustus 2013, de VS en Saoedi Arabië zie NSNBC International, ‘Top US and Saudi Officials responsible for Chemical Weapons in Syria’ , 7 oktober 2013: http://nsnbc.me/2013/10/07/top-us-and-saudi-officials-responsible-for-chemical-weapons-in-syria/.