Wapens voor regime change

StopArmstoSyria
Facebooktwittergoogle_plusmail

Tijdens de EU top in Brussel van 14 maart oefenden de Franse president Hollande en de Britse premier Cameron grote druk uit op hun collega’s om het wapenembargo voor de Syrische rebellen op te heffen, tot grote vreugde van de Britse en Franse wapenindustrie

Iedereen weet dat de opheffing van het wapenembargo zal leiden tot een intensere wapenwedloop en verdere escalatie van het conflict en geweld in Syrië. Dat is echter voor president Hollande en de Brit Cameron geen zorg, ze zijn immers absoluut de mening toegedaan dat men de “rebellen” moet bewapenen en de nodige steun geven. Wat ze niet zeggen is dat het opdrijven van het conflict nieuwe mogelijkheden biedt om hun wapenverkoop te verhogen, en hun invloed te herstellen over hun vroegere protectoraten, die ze verwierven na het uiteenvallen van het Ottomaanse rijk.

De Duitse regering stelt zich tegenover haar Franse en Britse collega’s terughoudend op, maar een duidelijk neen is niet over de lippen van mevrouw Merkel gekomen. Wanneer de EU lidstaten een nieuwe evaluatie van het embargo maken is Duitsland bereid te praten. Concreet uitgedrukt betekent dat de Europese houding in de nabije toekomst kan veranderen.

Wat de sociaal-democratische Franse president Hollande en andere westerse regeringsleiders niet willen inzien, is dat men geen brand blust met benzine, dat met wapenleveringen geen burgeroorlog kan beëindigd worden.

regime change

Dat het wapenembargo vroeg of laat opgeheven wordt, is voor iedereen duidelijk. Het is een publiek geheim dat wapens uit het westen al geruime tijd hun weg gevonden hebben naar het Syrische strijdtoneel, via de oliemonarchieën van Saoedi-Arabië, Qatar, en via Turkije en Jordanië. De Britse krant The Guardian maakt er melding van dat Britse, Franse en Amerikaanse militaire instructeurs rebellen opleiden in Jordanië, officieus om de ‘seculiere’ sectoren van de gewapende oppositie te versterken. Het Duitse blad Der Spiegel wijdde een reportage aan de Amerikaanse instructeurs die in twee kampen in Jordanië de opstandelingen opleiden voor het bedienen van moderne wapens. Is er hier een werkverdeling tussen de Golfstaten enerzijds en het Westen anderzijds om het anti-Assad kamp zo sterk mogelijk te maken en om zo het regime zeker ten val te kunnen brengen? Zet men alles op alles om naast Irak een nieuwe ‘failed state’ te installeren in het Midden-Oosten? De Arabische Liga nam trouwens begin maart het besluit om lidstaten toe te laten de opstandelingen te bewapenen. Met het opleiden en financieel steunen van salafistische en andere strijders wil men ook een garantie creëren dat het eventuele nieuwe regime in Syrie na de val van Assad, prowesters zal zijn.

De Franse president heeft al lang aangekondigd dat voor zijn land het EU ‘wapenembargo’ in mei niet langer meer van toepassing zal zijn. De andere EU lidstaten menen dat het beter is te streven naar een gemeenschappelijk standpunt om zo de cohesie in de EU in stand te houden. Maar de uiteindelijke doelstelling van het Westen is om een regime change in Damascus te bewerkstelligen en er een horig regime te installeren. De woordvoerder van de Duitse regering, Andreas Peschke, verduidelijkte op een persconferentie, dat de regering Merkel de Syrische rebellen op een verantwoorde wijze wil steunen om de Assad regering van de macht te verdrijven en om het geweld te beëindigen.

De Syrische oppositie had al langer de mogelijkheid om het conflict via onderhandelingen naar een oplossing te helpen leiden. De regering Assad heeft in de voorbije twee jaar verschillende keren voorgesteld om onderhandelingen op te starten met de opstandige rebellen. Maar het Vrije Syrische Leger en de talrijke radicale islamitische groepen zijn niet in onderhandelingen geïnteresseerd maar willen een onvoorwaardelijke militaire overwinning en het vernietigen van een seculaire staat . Dat weet men al lang in Parijs, London en de andere EU hoofdsteden.

Wapens voor oorlogsmisdaden

Inmiddels worden alsmaar meer aanwijzingen bekend over schendingen van mensenrechten door de gewapende rebellen. Zo publiceerde Amnesty International onlangs het bericht waarin ze de gewapende oppositie beschuldigde van ernstige oorlogsmisdaden. Gevangen soldaten van het reguliere Syrische leger en vermoedelijke collaborateurs van Assad worden gemarteld en geëxecuteerd. De correspondent van de Suddeutsche Zeitung schreef dat in de omgeving van Damascus een massagraf was ontdekt met vermoorde soldaten van het Syrische leger.

De gewelddaden van de rebellen kwamen tijdens de discussie over het opheffen van het EU wapenembargo niet ter sprake. De beschermers van de Europese waarden beweren dat ze maar een gematigd militaire steun verlenen. Wat zij verstaan onder gematigde steun blijft voor de buitenwereld een raadsel. Dat de door het Westen en haar waterdragers uit de oliemonarchieën geleverde wapens niet in de handen zouden komen van radicale islamitische groepen, is in feite een fabel en een illusie. Dat bewijzen ons Afghanistan, Libië, maar ook Mali waar officieren die door de VS waren opgeleid vlotjes de salafistische rebellie vervoegden.
Wie in een dergelijke omstandigheden wapens naar de conflictregio van Syrië stuurt, moet dan ook medeverantwoordelijk gesteld worden voor de slachtpartijen en de ellende voor de burgerbevolking.