Land op de tweesprong, België

Facebooktwittergoogle_plusmail

Een boek naar mijn hart, lectuur die je opwindt omdat ze zoveel miskende evidenties bevat. Een boek vol paragrafen die je graag zelf zou hebben geschreven: “Land op de tweesprong” van de Gravensteengroep. Uitgesproken progressief en uitgesproken Vlaams deze “Manifesten ter ontgrendeling van Vlaanderen”.

Het was in linkse middens al lang bon ton geworden om met de Belgische driekleur the zwaaien, alsof Vlaamsgezindheid noodgedwongen wel rechts moest zijn. Op de krant waar ik werkte, De Standaard, werd Vlaamsgezindheid  in een ommekeer verdacht, bijna vies. Het nieuwe belgicisme veroverde een deel van de ‘intellectuele en culturele wereld’.

Manifesten

Er kwamen manifesten ter verdediging van de solidariteit waar ook de vakbeweging zich met volle gewicht achter schaarde. In feite was het uitgangspunt dat Vlamingen overwegend conservatief en zelfs reactionair zijn en Vlaanderen nog altijd naar de preekstoel luistert. Dat in de grootste betoging uit de geschiedenis van het land, die tegen de plaatsing van middellange afstandsraketten, vier vijfde van de betogers Vlamingen waren, dat dit alweer zo was tijdens de betoging in 2003 tegen de oorlog in Irak, dat er in Vlaanderen nauwelijks verzet was tegen het homohuwelijk ontging de nieuwe belgicisten.

Deze defensieve reflex ontkent de sociale en politieke realiteit van vandaag  en  verzet zich tegen een karikatuur uit het verleden (het bekrompen katholieke, achterlijke en conservatieve Vlaanderen) een reflex die in sommige gevallen zo ver gaat de monarchie te verdedigen als garantie voor het voortbestaan van het Belgische status-quo, en daarmee ook de republikeinse gedachte afwijst die nochtans inherent is aan elk authentiek progressief en links beleid, aldus Ludo Abicht in het slotwoord.

“Land op de tweesprong” is een verademing, zoals de Gravensteengroep voor progressieve Vlamingen ook zou moeten zijn. Progressief in de brede zin, de groep is te heterogeen om het etiket links te krijgen. Maar dat heeft voor een deel te maken met de anderhalve eeuw oude blindheid van institutioneel links voor de nationaliteitenkwestie in dit koninkrijk.

Laten we het boek zelf even bekijken. Het bevat de tien manifesten die de groep sinds de oprichting in 2008 uitgaf rond de constitutionele crisis die ze met de recente staatshervorming verre van opgelost vinden. Opmerkelijk dat de manifesten steeds radicaler werden. Er zijn daarnaast de bedragen van enkele medewerkers en er zijn de mooie foto’s van Johan Swinnen. In het voorwoord schetst Etienne Vermeersch hoe de groep ontstond, met in het eerste manifest de zinsnede “met de Franstaligen als het kan, zonder hen als het moet”.  “Zoals het er nu naar uitziet, beginnen veel leden toch te vrezen dat het zonder de Franstaligen zal moeten, omdat deze laatsten hun loyauteit afhankelijk maken van wat wij in dit boek de vergrendeling van Vlaanderen noemen.”

Red België

Deel I gaat over ‘politieke solidariteit’. Jean-Pierre Rondas. Hij vermeldt de actie “Red de solidariteit” ter illustratie van het belgicisme van Vlaamse cultuurdragers aangevoerd door de vakbonden.  Het werd in feite een “Red de unionistische federale staat”, Belgische nationalistische vlaggen wapperden, al dan niet met het monarchale kroontje in een bovenhoek. In een volgend deel legt vakbondsman Karel Gacoms (ABBV Renault) uit dat hij het Gravensteenmanifest ondertekende uit onvrede met de actie ‘Red de solidariteit( omdat die actie solidariteit gelijkstelde met de verdediging van het Belgische status-quo.

In de bijdrage van Ludo Abicht “over identiteit en verbondenheid” wordt de kwestie van Vlaamse zelfstandigheid in een mondiaal en filosofisch kader gesteld, als een onderdeel van strijd voor radicale democratie. Jef Turf weegt de kansen af op een toekomstig democratisch, sociaal en vredelievend Vlaanderen dat zich niet onderwerpt aan de trojka van globalisering, deregularisering en privatisering. .. Het zal niet gemakkelijk zijn, Vlaanderen zal zelf verantwoordelijk zijn voor zijn beleid en de schuld voor mistoestanden niet meer bij anderen kunnen leggen, meent hij. Maar wat met de EU die een neoliberaal beleid oplegt?

In deel II wordt onder meer verder ingegaan op de opstelling van links. In het vijfde manifest was gewaarschuwd dat Vlaams links implodeert door zijn voorkeur voor de oude Belgische machtsstructuren. “Wie zich in Vlaanderen links voelt, blijft verweesd achter”. “Teruggrijpen naar een status-quo voor België volstaat niet als project. Hoe sneller links dit beseft, hoe sneller het zich electoraal kan herstellen”, schrijft Tinneke Beeckman.

Ontgrendeling, deel III. “Grendel is een monster van Beowolf” vindt Rondas. “De grendels beledigen mij… De grendels zijn racistisch, want gericht tegen één bevolkingsgroep…Als België niet kan bestaan zonder grendels, dan kiezen we voor de afschaffing van beide”.

www.gravensteengroep.org

Land op de tweesprong
Gravensteengroep
Uitgeverij Pelckmans
978 90 289 6734
Freddy De Pauw was van 1972 tot 2002 redacteur buitenland bij De Standaard. Hij volgde jarenlang Centraal- en Oost-Europa, een groot deel van Azië (o.m. China) en Italië. Hij publiceerde o.m. bij het Davidsfonds ‘Volken zonder Vaderland’ over de ‘etnische kwesties’ in Centraal- en Oost-Europa; De firma maffia; Italië, moeder van alle smeer; Russische mafija; Handelaars in mensen; Maffia in België en Handelaars in nieuws over trens in de berichtgeving. Werkt sinds de start in 1999 mee aan Uitpers.